Angela valt af

Angela blogt: Strak in het vel in het land van pizza, pasta en ijs

Print
Angela blogt: Strak in het vel in het land van pizza, pasta en ijs

Afbeelding: iStock

BLOG - Hoeveel kilo ik bij ben gekomen na drie weekjes zon, zee en strand in Italië? Nope. Niks. Nada. Eenmaal thuis was ik niet eens bang om op de weegschaal te gaan staan.

Ik dacht zelfs dat ik was afgevallen en huppelde bijna vrolijk naar mijn digitale kwelgeest. Die strafte me meteen door een ons of twee meer aan te wijzen dan vlak voor ons vertrek.

Zen
Maar omdat ik natuurlijk nog helemaal zen ben dankzij die heerlijke vakantie, kan een paar ons erbij me niks schelen. Trouwens: er zijn weken waarin een vrouw doorgaans toch altijd wat zwaarder dan anders, dus volgende week heb ik best kans dat ik inderdaad keihard minder gewicht op de teller breng. Want ik voel me wel lichter, als ik eerlijk ben. Mijn ringen lubberen om mijn vingers, ik kan nu precies de vorm van mijn jukbeenderen in de spiegel zien en het bot van mijn bekken kan ik ineens echt vastpakken.

En nee, ik heb in Italië niet doodziek van de heimwee in een hoekje liggen wegkwijnen waardoor ik nauwelijks heb gegeten. En ik heb ook geen buikgriep opgelopen of iets dergelijks. Het ligt aan de nieuwe hobby die ik op ons Italiaanse vakantieadres heb ontdekt (vermoed ik). Hardlopen op het strand! Wat een genot is dat. Op de plek waar het water het land raakt en dan die benen laten malen. Het voelt niet eens als inspanning. Het is gewoon een deel geworden van de vakantie.

Zweet
Alleen al de rare mensen die je ’s morgens vroeg op het strand van een Italiaanse badplaats aantreft, zijn al dat stromende zweet waard. Zo’n man en vrouw die zich in alle hoeken wringen om een selfie te maken van hun ontbijtje aan zee. Of de Italiaanse Baywatch die elke morgen weer even onhandig staat te klungelen om de jetski in zee te krijgen. Ik hoop overigens van harte dat hij eindelijk door heeft hoe het wél moet als er ooit echt iemand ligt te verdrinken in de zee.

Lees ook: Een nieuwe bikini, het blijft tobben

Meestal ben ik een halfuurtje op het strand geweest. Dat is bij 25 tot 30 graden net genoeg om helemaal drijfnat van het zweet richting vakantiehuisje te rennen en een tikkeltje te weinig om er de rest van de dag maar wat dufjes bij te hangen. Ik wil tenslotte ook nog in staat zijn om leuke dingen te doen. Bovendien ben ik bang voor spieren en botten in de benen die niet meer mee willen doen als ik ze al te lang laat werken. Een blessure heb je zo, nietwaar?

Pizza
Maar deze vakantie niets van dit alles. Zonder pijntjes en kwaaltjes heb ik daar door het zand gerend. Zonnetje erbij, ruisende zee pal naast me en hobbelen maar. En gek genoeg is zo’n rondje rennen ook voldoende om een mens een beetje bij de (lijn)les te houden. Het is echt niet zo dat ik geen pizza en pasta heb gegeten. Maar zonder dat het me echt moeite heeft gekost, heb ik maar met mate gezondigd. Snoepjes, chips en koekjes heb ik links laten liggen. Als het zo warm is, heb je toch altijd minder trek in dat soort voer. Dus ook dat was geen enkel probleem.

Volgens mij is op ijsgebied -we zijn tenslotte in Italië geweest- de teller op drie bolletjes in drie weken tijd komen te staan. Munt met chocola. Wat een heerlijke smaak. Maar zo’n ijsje -hoe lekker ook- is niet echt noodzakelijk voor een geslaagde vakantiedag, heb ik gemerkt. Ik ben vaak voor de koffie gegaan. Mijn grootste zonde op ijsgebied is die ene coupe met After Eight ijs. Daar zat ook slagroom op en het ijs dreef in een zoet sausje. Heerlijk. Al maken ze de slagroom in Italië minder zoet dan bij Jo’s IJssalon in Reuver. Maar ach, zelfs op vakantie moet er altijd nog iets te wensen overblijven.

Gebruind
Met een platte (gebruinde) buik ben ik dus thuisgekomen. Het oogt allemaal dunner dan anders, echt. Ik hou mezelf volgens mij niet voor de gek. Er was zelfs één vakantiefoto waar ik een beetje van schrok. Het lijkt op die kiek net alsof mijn wangen een beetje zijn ingevallen. Dat krijgen mensen die nogal veel zijn afgevallen op een gegeven moment allemaal wel een beetje. Maar met mijn tien kilo minder zou mijn gezicht toch (nog) niet mogen instorten, lijkt me zo.

Misschien komt het door de lichtinval op die kiek, want op andere foto’s zie ik enkel een iets slankere versie van mezelf. Dat laatste is ook al vooruitgang, want meestal zie ik niet echt aan mezelf dat ik ben afgevallen. Prima vakantiefoto’s dus, die van 2019!