Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee van De Limburger te lezen
Plus-artikelen zijn exclusief voor abonnees van De Limburger. Verder lezen?

‘Je vormt je een voorstelling tot je merkt dat er niets meer is om je voor te stellen’

‘Je vormt je een voorstelling tot je merkt dat er niets meer is om je voor te stellen’

Afbeelding: Perry Schrijvers

COLUMN - In mijn studententijd dacht ik voor het eerst na over mijn moeder als moeder. Ik had net Wunschloses Unglück gelezen, het boek dat Peter Handke in 1972 over de dood van zijn moeder schreef. De slotzin luidde: ‘Later zal ik over dit alles nauwkeuriger schrijven.’

Moeten herinneringen rijpen? Zijn de woorden die je jaren later kiest rijper?

Waar ik het met mijn moeder nooit over heb gehad, zijn haar herinneringen aan mij. Wat ze voelde toen ik nog in haar zat, toen ze me voor het eerst in haar handen nam. Hoe het was om een paar weken na mijn geboorte samen in het ziekenhuis te liggen. Er moest een niersteen bij haar worden verwijderd, een ingedaalde nanometeoriet. Soms denk ik dat ik er ook een voel. Een fantoomniersteen.

Op de dood volgt ...