Angela valt af

Angela blogt: 'Arme ik, het Voedingscentrum vindt me nog steeds te zwaar'

Print
Angela blogt: 'Arme ik, het Voedingscentrum vindt me nog steeds te zwaar'

Afbeelding: iStock

BLOG - Laatst vroeg ik me ineens af hoe dat straks moet als ik besluit om te stoppen met lijnen. Niet dat ik er binnenkort de brui aan geef of zo. Nee, echt niet. Ben voor mijn gevoel nog lang niet klaar. Ook al weeg ik nu bijna tien kilo minder.

Als ik wat cijfers en feiten bij elkaar breng, blijkt dat ik ook op papier nog een klein stukje te gaan heb. Tenminste, als ik wil dat zelfs de strenge deskundologen in de wereld die lijnen heet tevreden zijn met mijn gewicht. Kijk maar: ik woog zojuist -stap net van mijn digitale kwelgeest af- 75,4 kilo. Als ik op de site van het Voedingscentrum mijn leeftijd (48), lengte (1.68 meter staat in mijn paspoort) en huidig gewicht (75 kilo) in de Body Mass Index invoer, meldt het kreng dat ik 26,6 scoor. ‘Je bent te zwaar voor je lengte’, staat er meteen ook bij. En bedankt.

Gezond
Pas bij 25 of minder mag ik roepen dat ik een gezond gewicht heb, laten de deskundigen me verderop fijntjes weten. Ik zit er eigenlijk dus nog maar een klein, ieniemienie beetje boven. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik mijn begingewicht van 2 januari ook eens ingevoerd: 84,8 kilo schoon aan de haak. Ben blij dat ik een dikke acht maanden geleden niet op dat idee ben gekomen. Dan had mijn Body Mass Index een score 29,8 laten zien en hadden ‘zij van het Voedingscentrum’ me in de oren getetterd dat ik niet alleen te zwaar was, maar dat ik zelfs keihard op de deur van het hokje ‘obese’ stond te kloppen.

Want daar wordt een mens van vlees en bloed door de computer doodleuk in gestopt bij een score van 30 en hoger. Obese. Dan klinkt eng. Echt een lelijk woord. Wat zou ik de pest in hebben gehad als ik het had geweten. Nou ja, stiekem vermoed je zoiets wel als je begint met lijnen. Daarom mijd je dit soort sites ook als je merkt dat alle broeken wel erg strak zitten. Wij volslanke lieden weten heus allemaal wel dat we aan de zware kant zijn. Maar om dat ook nog te bewijzen met harde cijfers? Liever niet. En terecht. Zelfs na dik acht maanden lijnen en sporten zijn ‘ze’ nog niet tevreden met mij en verdwijn ik gewoon in het hokje ‘te zwaar’.

Middel
Alhoewel: als ik mijn middel opmeet -volgens de site van datzelfde Voedingscentrum ook een uitermate belangrijk bewijs van overgewicht, ondergewicht dan wel een gezond lichaam- blijft het meetlint op 79 centimeter steken. Zelfs met kromme rug en als ik mijn buikspieren op standje ‘helemaal slap’ zet tijdens het gehannes met zo’n meetlint. Mijn 79 centimeter schijnt nou net weer het teken van een gezond gewicht te zijn. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ook niet veel breder zou mogen zijn. Als mijn taille er nog twee centimeter bij krijgt, zou er plotseling weer sprake zijn van een ongezond (te dik) middel. Ach, laten we het er voor het gemak maar even op houden dat ik op dit moment tegen een ‘gezond gewicht’ aan schurk. Beetje te zwaar om echt een gezond gewicht te hebben maar met een taille die net dun genoeg is voor het predicaat ‘gezond’. Volgens mij mag ik niet klagen en ben ik best in vorm.

Lees ook: Strak in het vel in het land van pizza, pasta en ijs

Maar toch ben ik voor mijn gevoel nog (lang?) niet klaar. Ook al ligt een aantal mijlpalen intussen aangekruist en wel achter me. Toen ik begon met lijnen, had ik immers geen streefgewicht voor ogen maar er zaten wel een paar doelen in mijn hoofd. Ik wilde graag lekker in mijn vel zitten en in staat zijn om zonder schaamrood op de kaken op een Italiaans strand te liggen. Dat laatste doel heb ik glansrijk gehaald. Ik heb niet alleen in bikini op dat strand gelegen, ik heb er zelfs in mijn korte, strakke broek hardgelopen. Zo ongeveer om de dag. En volgens mij sloeg ik zo rennend langs die zee best een goed figuur.

Gewicht
En geloof me: ik zit echt wel lekker in mijn vel op dit moment. Maar ergens tussen carnaval en nu heeft zich dat ene getal in mijn brein genesteld: 69. Ik wil 69 kilo wegen. Gewoon, omdat ik geen zeven meer op mijn weegschaal wil zien. Of ik dat ga halen en hoe lang ik daar met mijn slakkentempo (bijna tien kilo in dik acht maanden is en blijf bepaald geen record) over ga doen? Boeien! Voor nu is dat mijn doel en daar ga ik voor. In de tussentijd kan ik rustig uitzoeken hoe het verder moet als ik straks niet meer af wil vallen, maar op gewicht wil blijven. Dat lijkt me namelijk ook ontzettend lastig. Ach, dat zien we dan wel weer.

Lees hier alle blogs van Angela terug