Heldhaftige vuilnisman redt drie levens in twee dagen

Print
Heldhaftige vuilnisman redt drie levens in twee dagen

Burgemeester Gilbert Isabella huldigt de vuilnismannen die drenkelingen uit de Lek hebben gered. Afbeelding: William Hoogteyling

Men zegt dat je op zo’n moment geen seconde nadenkt. En zo is het precies, weet vuilnisman Ton Buinink inmiddels.

Bij Fort Honswijk bij Schalkwijk, sprongen hij en zijn collega Jordi Adelaar op 18 juli van dit jaar zonder aarzelen in het koude water van een zij-arm van de Lek. Daarmee wisten zij een ouder echtpaar uit Nieuwegein van een wisse dood te redden.

,,Kijk, daar drijft nog de slipper van mevrouw”, wijst Jordi. ,,Die was ze kwijt.’’ Hij staat in de berm, op de plek waar het gebeurde. Het was op donderdag 18 juli, aan het einde van een dag hard werken. De vuilniswagen van afvalverwerker SUEZ, waarmee ze door het buitengebied van Houten trokken, zat stampvol. Dan heb je het over 30 ton huisvuil.

Ton zat achter het stuur. ,,De dijk is hier zó smal”, wijst hij naar de weg. ,,En de bocht is haarscherp. Het echtpaar kwam aanrijden uit tegengestelde richting. We konden elkaar op dit punt niet passeren. Zelf wilde ik niet uitwijken. Er was gegraven in de berm, dat kon ik zien. Ik was bang dat de vuilniswagen, zo zwaar als-ie was, weg zou zakken. Dan kwamen we in het water te liggen.’’

Rechte streep

In plaats daarvan schakelde zijn tegenligger de auto in z’n achteruit en gaf gas. Een stukje terug was de weg breder, daar konden ze elkaar wél passeren. In hun cabine gebaarden Ton, Jordi en Julius nog heftig, maar het was al te laat. Ton: ,,Om de één of andere reden misten ze de bocht. Ze reden in een rechte streep naar achteren.’’

Daarna speelde alles zich in een flits af. Eén wiel ging over de rand. De rest ging erachteraan. De auto sloeg om. Met alleen de wielen nog boven water dreef de auto naar het midden van de rivier, het bejaarde echtpaar hing in shock ondersteboven in de gordels.

Jordi Adelaar: ,,Ongelooflijk, hoe snel zo’n auto verdwijnt. Ik was er net op tijd bij om hem onder water nog een slag te kunnen draaien. Zodoende konden de deuren open.’’

Ton Buinink: ,,Iets later, en dus ook weer iets dieper, hadden we ze er nooit meer uit gekregen. Nu kwamen ze als twee dobbertjes tóch bovendrijven: plop, plop.’’

Scootmobiel

Het was een dag om nooit meer te vergeten. En dan te bedenken dat Ton een dag eerder óók al een leven had gered. Dat was bij Abcoude. Ook daar reed hij op de vuilniswagen. Een oudere mijnheer was met zijn scootmobiel de sloot ingereden. Die zat ondersteboven vast in de blubber.

Ton Buinink: ,,Ben ik ook achteraan gesprongen. Ik stond tot aan mijn middel in de gier. Toen ik die man op het droge had, ben ik zelfs nog een keer terug gedoken om zijn bril te gaan zoeken. Gevonden ook! Daar was hij erg blij mee.’’ Thuis zette hij zijn laarzen in een teil water, zó vies waren ze. ,,En toen ik een dag later thuiskwam, kon ik dus zeggen: zet die teil maar weer klaar, het is nóg een keer gebeurd.’’

Rust

Fysiek gaat het goed met het echtpaar uit Nieuwegein, maar zij verkeren nog altijd in een shock door wat er is gebeurd. Zij willen vooral rust en anonimiteit. Ton, Jordi en Julius gingen na hun reddingsactie snel en nuchter over tot de orde van de dag. ,,Zoiets doe je gewoon. Wat moet je anders doen?’’

In het gemeentehuis van Houten, ‘toevallig op de gang’, hoorde burgemeester Gilbert Isabella pas dagen later van de kloeke reddingsactie. ,,Ik krijg al een hartverzakking bij een koude douche”, zegt hij. ,,Laat staan dat ik zomaar eventjes in het water spring om het leven van twee mensen te redden. Dat verdient op z’n minst een bedankje en een bloemetje.’’

Vrijdagochtend kwam hij dat op de gemeentewerf aan de mannen overhandigen.