‘Is het nieuwe station van Heerlen het mooiste van Nederland? Misschien wel, maar waarschijnlijk niet’

Print
‘Is het nieuwe station van Heerlen het mooiste van Nederland? Misschien wel, maar waarschijnlijk niet’
Heerlen -

COLUMN - Zaterdag was ik in Heerlen, en moest ik natuurlijk even naar het station gaan kijken, want Heerlen heeft een nieuw station, en in De Limburger las ik dat het misschien wel het mooiste station van Nederland is.

Ik herlas laatst het boek van Geert Mak over Amsterdam, en daarin beschrijft hij het Centraal Station in de jaren tachtig. Het is bijna onvoorstelbaar dat hij het daarin over hetzelfde station heeft als dat luxe Schiphol voor treinreizigers dat we nu kennen. In het boek van Mak was het station, en dan al helemaal de achterkant ervan, na middernacht een no- goarea, voordat die term überhaupt bestond.

‘Für Elise’

De grootste oorzaak: junkies. Net als in Heerlen, waar in de stationstunnel op een gegeven moment zelfs klassieke muziek werd gedraaid om ze te verjagen. ‘Für Elise’ bleek het meest effectief: verslaafden sloegen er nog net niet gillend op de vlucht. Arme verslaafden en arme Beethoven.

Ik nam plaats op de roltrap naar de stationshal. Test één was al geslaagd: de roltrap naar het nieuwe station van Heerlen werkte.

Misschien is het station van Heerlen het mooiste station van Nederland, maar nu ik er ben geweest toch een toevoeging: maar waarschíjnlijk niet. Het is wel het mooiste station van Heerlen, en dat is ook al mooi. Je kunt er ‘Vietnamese Street Food’ eten, wat inderdaad veel exclusiever klinkt dan ‘loempia’s’. De restauratie heet ‘stationshuiskamer’. De zwart-witte ballonnen van de opening zaten nog als een haag om de ingang, en ze stonden nog bol. Buiten wees een geel informatiebordje reizigers de weg naar de ‘Kiss & Ride’, wat een mooie term blijft, al zie ik er nauwelijks mensen zoenen.

Voorbode

Er was nog veel ruimte beschikbaar voor verwachte horeca en winkels, zag ik. In dat opzicht was het station ook het symbool van optimisme, zoals het Maankwartier ernaast dat ook is: een voorbode van nieuwe tijden, of die nu komen of niet.

Snackbarketen Smuller zat er wel al. Ze zoeken personeel, zag ik. Er hing een poster om medewerkers te werven. De kop luidde: ‘Tindermoe? Swipe met je ogen, kom bij ons werken’. Ik moest de uitleg lezen om de kop te snappen. Het kwam erop neer dat 1,3 miljoen mensen iedere dag met de trein reizen, en dat als je bij Smullers achter de toonbank staat, je dus meer mensen ziet voorbij komen dan op Tinder. Snackbar De Relatiemarkt. Nooit zal ik meer bij Smullers iets kunnen bestellen zonder me af te vragen of ik stiekem wordt weggeswipet.

Sjiek en chic

Ik liep rond in het Maankwartier, en vervolgens weer terug de trappen van het station af richting het centrum. Chic, dat was het woord. Sjiek en chic. Ik had het nieuwe Heerlen gezien, en vroeg me af of er in het nieuwe Heerlen ook nog plek is voor het oude Heerlen. Het Heerlen dat filmmaker Remy van Heugten zo mooi illustreerde in zijn meesterwerk Gluckauf. Het Heerlen van de rafelrandfiguren.

Onder aan de trap wachtte rechts op de hoek Huppertz, snackbar sinds 1971, met op de deur die heerlijk schaamteloos van de internationale concurrent gejatte gele ronde ‘h’ in een rode achtergrondkleur. Geruststellend: zolang die snackbar er zit, bestaat het oude Heerlen gewoon nog naast het nieuwe.