Enne?

‘Verschrikkelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen’

Print
‘Verschrikkelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen’

André. Afbeelding: Karlijn van der Graaf

Margraten / Gronsveld / Eckelrade / Noorbeek / Mheer / Ulvend / Sint Geertruid / Cadier en Keer / Mesch / Oost-Maarland / Withuis / Rijckholt / Bergenhuizen / Terlinden / Banholt / Bemelen / Scheulder / Eijsden / Mariadorp / Maastricht / Itteren -

Karlijn van der Graaf spreekt wildvreemden aan en vraagt hen naar een rapportcijfer van hun leven. Deze week spreekt zij met André (Oisterwijk, 1944).

„Ik ben geboren in 1944 en heb de oorlog niet bewust meegemaakt, maar mijn moeder heeft me dikwijls verteld over haar belevenissen in die periode. Twee van haar broers zijn vermoord in Auschwitz”, zegt André, die de Amerikaanse Begraafplaats in Margraten bezoekt. „Sinds jaar en dag organiseer ik daarom de dodenherdenking in mijn woonplaats - die op de Dam met de Koning kan er niet aan tippen! Tijdens de wandelvierdaagse in Nijmegen sta ik elke dag langs de kant van de weg om te salueren voor passerende soldaten. Leven in vrijheid is niet vanzelfsprekend en dus is het belangrijk niet te vergeten.” André geeft vandaag een 0. Hoewel hem de herinnering aan de bevrijding vrolijk stemt, denkt hij vooral aan het leed dat hieraan vooraf ging: „Verschrikkelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen.”

André vindt zijn leven een 7 waard. Hij vertelt dat er naast hoogtepunten, zoals het gegeven dat hij reeds op zijn tweeëntwintigste miljonair werd, veel verdriet heeft moeten ‘wegbrengen’. Op zijn vierde overleed zijn vader. Zijn moeder was op dat moment in verwachting van hun negende kind. Uiteindelijk kreeg ze twaalf kinderen, die door haar gestimuleerd werden om wat te maken van hun leven. Volgens André zijn hij en zijn broers allen zeer succesvolle zakenmannen geworden: „Wij weten wat werken is.” Over zijn zussen merkt hij op dat zij de knapste dames van Nederland waren. Ze leken op zijn moeder, die een ware schoonheid was volgens André: „Altijd zag ze eruit om door een ringetje te halen, en zo vrouwelijk. Ik heb haar nooit in een broek gezien. Ze droeg grote hoeden, zoals Maxima.” André vindt het zelf ook belangrijk om er verzorgd uit te zien. Hij heeft meer dan tweehonderd stropdassen en draagt elke dag weer een andere combinatie. Zijn nagels zijn gemanicuurd.

Het dieptepunt in zijn leven wordt gevormd door zijn huwelijk dat een paar jaar duurde: „Een inktzwarte bladzijde; zonde van de tijd.” Dat juk heeft hij afgeworpen. Vandaag de dag kan hij gaan en staan waar hij wilt. „Dat was eveneens een bevrijding, maar dan in mijn eigen leven!”, glimlacht André.