91-jarige Lucie Verzandvoort debuteert met ‘Geef me dan maar alleen de slagroom!’

Print
91-jarige Lucie Verzandvoort debuteert met ‘Geef me dan maar alleen de slagroom!’

Afbeelding: Loraine Bodewes

Geleen / Born / Buchten / Holtum / Papenhoven / Graetheide / Sittard / Windraak / Limbricht / Einighausen / Guttecoven / Munstergeleen / Obbicht / Grevenbicht -

Bij een val liep Lucie Verzandvoort (91) in de zomer van 2018 een gebroken knie op en tijdelijke opname in een verzorgingshuis was noodzakelijk. Het werd een verblijf van twee maanden. Ze hield een dagboek bij dat nu is uitgebracht door uitgeverij Leon van Dorp.

Haar boek Geef mij dan maar alleen de slagroom! geeft een levendig beeld van het wel en wee van bewoners en personeel. Het gebonden zijn aan een rolstoel en de noodzaak van hulp viel Lucie, die kerngezond en vitaal is, niet gemakkelijk. Zelfstandig als ze is, wenst ze niet afhankelijk te zijn. Zij moest haar verpleegweken in geduld uitzitten. Er was in het tehuis echter genoeg te beleven en ze deed daar op smeuïge wijze verslag van als haar kinderen op bezoek waren. Een van hen stelde voor dat ze haar belevenissen in een dagboek noteert.

Komisch

Lucie liet zich meevoeren op het dagelijks levensritme van bewoners en personeel, een gemêleerd gezelschap, zo blijkt. De jongste bewoner is net de vijftig gepasseerd, de oudste loopt tegen de honderd. Sommige zijn bijzonder zwijgzaam, andere hebben permanent het hoogste woord. Er worden grapjes gemaakt. Er zijn woordenwisselingen en ruzies. Er wordt gezongen en gebeden. Er wordt gelachen en gemopperd. Lucie was getuige van voorvallen die je relativerend als komisch zou kunnen bestempelen. Daarnaast zag ze om zich heen lichamelijk leed, aftakeling en schrijnende eenzaamheid.

Vlot

Zij schreef het allemaal op. In een vlotte, hedendaagse stijl: „Er is een nieuwe bewoonster gekomen, een heel klein vrouwtje van 92. Ze heeft nog wel een man, maar die kan haar niet meer zelf thuis verzorgen. Ze zijn 72 jaar getrouwd en kwamen hand in hand binnen, begeleid door familieleden. Aan tafel had ik een plek naast haar. Ze had nogal moeite met plaatsnemen op de stoel en ik wilde haar een helpende hand bieden. ‘Voorzichtig hoor, anders valt u’, zei ik tegen haar. Meteen keek ze me met pinnige ogen aan, priemde een vinger in mijn richting en zei met opvallend krachtige stem: ‘Maar dat kan u ook gebeuren, hoor!’ ‘Ja, maar ik ben inderdaad gevallen, daarom ben ik hier!’, riep ik en schoot in de lach”.

Terugblik

In deze twee maanden keek Lucie ook terug op memorabele momenten uit haar lange leven. Geboren in 1928 te Amsterdam woonde ze als kind uit een ‘spoorweggezin’ op uiteenlopende plekken in heel Nederland. Dook met haar familie onder vanwege de spoorwegstaking tijdens de oorlogsjaren. Bereisde vijf jaar lang de wereld als zeevrouw, woont sinds haar huwelijk in Limburg en was naast moeder en huisvrouw tevens tot aan haar VUT werkzaam als onderwijzeres.

Het boek kost 14,95 euro en is verkrijgbaar in de boekhandel of via www.leonvandorp.nl