Rubriek Stamtäöfelke: Oeëver peddekieëze en seldaote

Print
Rubriek Stamtäöfelke: Oeëver peddekieëze en seldaote

Verschei-je peddekieëze oet de bos. Afbeelding: archief Frits Weerts

Weert -

Na uitgave van het boek ‘Stamtafel Weert’ zijn er spontaan stamtafels in verschillende etablissementen ontstaan waaruit de verhalen ontspruiten, die al dan niet opgeblazen en gekleurd in de Stamtäöfelkes beschreven worden, maar altijd een basis van waarheid hebben. Deze verhalen worden opgetekend door Frits Weerts en verschijnen wekelijks in weekkrant VIA-Weert onder de naam Stamtäöfelke. Dit is aflevering 103.

In dezelleje bosse woeëje soeëmers molsbieëre kuntj gaon plökke, kujje int naojaor peddekieëze gaon zeuke. Ge motj d’r waal e bitje kiêk op hebbe, want ângers mojje met eur hang d’r vanaaf bliêve. Ge kuntj ze dan mer baeter fotografieëre en zoeë ’n verzameling peddekieëzefotoos opbawwe. Ge zultj zeen dejje d’r zoeë ’n paar hoongert beejein hetj. Ich gaon d’r eeders jaor op oet um ze te zeuke, bekieke, fotografieëre en soms mejneme. En oeëti-jje maakdje dan wat mej. Zoeë woor ‘t ‘s in ’t naojaor det ich inne bos op zeuk woor nao eikuuërkesbroeëd (boletus edulis). Det zeen peddekieëze di-jje kuntj aete, en daorum neem ich d’r oeëti-jje wat met um mej te kokkerelle. Ich woor daomej doondje toen d’r naeve mich ‘ne mins met ‘ne groeëte-n hoond opdoemdje dae meindje te motte zegke: ”Gae moogtj niks mejneme oet ’t bos”. Messchiens haaje wul geliêk, want det bos waas neet van mich dus waas ich aant bietse. Mer ich zagt tieëge-n hem: “Gae moogtj ouch niks achterlaote in dit bos, dus di-j hongskuuëtele mojje weer mej nao hoês neme”. Hae heël zien moel en dampdje aaf. Jaore daovuuër woor ich in ’n ânger bos ongevieër met de naas oppe groond ouch weer nao peddekieëze aant speure en haaj neet inne smieze waater um mich hieën gebuuërdje. Opeins huuërdje ich wat geritsel vuur mich, dacht detj ’n muuske of knienke woor en kieëk um mich haer. Dao stieët mich ’n ri-j weûst oetzeendje seldaote vuur mich. Met staolhelm met takke en blaar d’r op en gewieëre. Zehaaje ‘n zwert gemaaktj smoelwêrrek en kieëke hieël nöt. (Dacht ich) Ich schrok mich onnuuëzel en schoeët umhoeëg. Op slaag zoog ich detj pruûse woore van de Beulder kezêrne. De bevrijding in veerenvieërtig heb ich zelf nog mejgemaaktj dus ich vermoedje det ze wul neet drek zoeëje beginne te scheete. Toch stoeëk ich mer metein mien hând inne locht en zagt: “Ich bin nicht der Feind!”. Toen blieëk det zelfs pruûse seldaote kunne lache, waas ’t iês gebroeëke en kwoome ve aanne kâl. In oeës naoberlèndj es peddekieëze zeuke hieël gewoeën, dus di-j pruûse snapdje metein woeëmej ich doondje woor wi-j ich ’t eur verduutsj haaj. Allein neumdje zeuj det neet eikuuërkesbroeëd mer Steinpilze. En d’r waas d’r eine beej dae zuûver wist wi-j dejje ze klaor mosj make. Ve wisseldje dus resèpte oet en toen goonge zeuj wieter met oeërlogske spuuële en ich met zeuke. En d’r es gein schot gevalle.

Di-j pruûse seldaote kujje allewiel in oeës bosse neet mieër tieëge ’t liêf loupe. Mer ge kuntj uch waal nog verwoôngere oeëver ’t schoeëns en de ménnigte van peddekieëze di-jje dao int naojaor aan kuntj treffe ajje gein pupse inne ouge hetj. Geneetj d’r van, ’t kosj niks.

Boesjieëre en/of book bestelle: frits.pop@ziggo.nl.