‘Bruce Springsteen is een vaderfiguur aan wie ik me al mijn hele leven optrek’

Print
‘Bruce Springsteen is een vaderfiguur aan wie ik me al mijn hele leven optrek’

Ik ben opgevoed door mijn moeder. Dat is hoe ik het heb ervaren, en hoe het ik altijd formuleer.

Het alternatief ‘Ik ben opgegroeid zonder vader’ benadrukt een gemis dat ik nooit heb ervaren, maar onder de amateurpsychologen die deze situatie aantrekt, is het de favoriete uitdrukking, ervaar ik al mijn hele leven.

Minder dan een motor

Omdat ik nu al een half jaar in Maastricht woon, vond ik het afgelopen week wel tijd worden de laatste verhuisdozen ook eens uit te pakken en op te ruimen. Ik kwam een aantal klappers tegen die me niet bekend voorkwamen. Het bleken de papieren van de scheiding van mijn ouders. Ik was één, zij waren 21 en 22. Mijn moeder had me vroeger wel verteld dat mijn vader ook geen alimentatie voor me wilde betalen, maar ik heb nooit geweten welk argument hij daarvoor gebruikte. Nu las ik het zwart op wit. Vanwege de afbetaling van zijn motor. Soms weet je dat je voor iemand vrijwel niks betekent, maar is het nog steeds leerzaam om te weten hoe weinig precies: minder dan een motor.

In het rijtje vaderfiguren aan wie ik me al mijn hele leven optrek, is er één die ik nog nooit zelfs maar de hand heb geschud. Hij heeft Nederlandse wortels, maar is zelf geboren in New Jersey en hij heet Bruce Springsteen. Ik vond het van een prachtige ironie dat ik in dezelfde week dat ik de klapper vond, een uitnodiging kreeg om naar Londen te vliegen om daar de film over Springsteens nieuwe album Western Stars te bekijken, in aanwezigheid van Springsteen zelf.

Inmiddels zeventig

In een luxehotel in de wijk Soho verzamelden we ons zaterdagochtend met enkele tientallen ingevlogen gasten in een filmzaal. En daar stond hij om half elf opeens op het podium om ons welkom te heten. Cowboylaarzen, jeans, houthakkershemd, opgeschoren grijze haren. Zeventig jaar inmiddels. „Goeiemorgen, vroege filmliefhebbers. Veel plezier met de film.” Toen kwam hij tussen ons in zitten.

In de film speelt hij alle nummers van zijn nieuwe album live in een oude schuur op zijn landgoed, en tussendoor vertelt, mijmert en filosofeert hij over de liefde en God, over ouder worden, over vallen en opstaan, over de grote levensvragen. Het zijn prachtige inzichten, en hij vertelt ze met zijn doorleefde stem, kalm en geruststellend, op een toon waarvoor ik, sorry, gewoon echt geen passender woord kan bedenken dan: vaderlijk.

‘Good luck’

Na de film werd hij geïnterviewd op het podium. De interviewster zei dat ze Springsteens bespiegelingen zo mooi vond dat ze vermoedde dat sommige mensen er, net als bij zijn nummers, wel eens veel aan zouden kunnen hebben bij het omgaan met de dagelijkse chaos in hun hoofd. Ik wist dat wel zeker. „Well, good luck with that”, zei Bruce met een grijns.

Met enkele andere Nederlandse gasten stond ik na te praten over de film, toen we werden gewenkt door iemand van de filmmaatschappij. Ze zei dat Springsteen graag alle gasten even persoonlijk de hand wilde schudden. We stonden nu met een groepje van vijf voor een deur, en achter die deur stond Bruce Springsteen. De deur zwaaide open. We liepen op hem af. Ik gaf hem een hand. De blik in dat hoofd van graniet was indringend. We praatten wat over de film en Roy Orbison, en toen was het weer voorbij. Hij gaf ons opnieuw allemaal een hand, en bedankte voor ons de komst. Ik zei: „Thanks for everything.”

Het waren drie woorden die meteen oplosten in de lucht, maar toch wilde ik ze uitspreken, al zal slechts één van ons ooit weten hoeveel dankbaarheid ze uitdrukken.