Leon Verdonschot

‘Mijn schoonvader praat graag over mijn minst favoriete gespreksonderwerp’

‘Mijn schoonvader praat graag over mijn minst favoriete gespreksonderwerp’

COLUMN - Mijn schoonvader kwam zondag op bezoek. Hij is zijn hele leven ondernemer geweest en praat graag over mijn minst favoriete gespreksonderwerp: geld.

Wat hij ook graag doet, is naar concerten gaan. Bij hem kunnen die niet klein genoeg zijn. Het liefst zou hij iedere avond in een café staan waar een bluesgitarist voor drie alcoholisten staat te zingen dat zijn vrouw hem heeft verlaten, om daarna te soleren tot de bel voor de laatste ronde. In iedere stad waar mijn schoonvader komt, vraagt hij naar het café met livemuziek. Meestal krijgt hij te horen dat er helemaal geen cafés meer zijn met livemuziek. Maar soms heeft hij beet en dan vertelt hij achteraf dat de nieuwe Eric Clapton die avond in een Drents bruin café het beste optreden aller tijden gaf.

Hij kwam zondag op bezoek, omdat we ’s avonds naar een concert van Jethro Tull in het Parkstad Limburg Theater in Heerlen gingen. Toevallig zag mijn vriendin dat er die middag een bluesgitarist in de Bosuil in Weert speelde en vroegen we hem of hij misschien zin had in twéé concerten op een dag. Uiteraard zei hij ja.

We waren veel te vroeg in de Bosuil en mijn schoonvader had honger, dus we gingen op zoek naar een plek om te eten. Niet ver van de Bosuil bleek een ‘Restaria’ te liggen. Ik kende wel al de ‘kwalitaria’, maar de ‘Restaria’ was me nog onbekend. Het bleek, zoals de naam al deed vermoeden, het hart van een frituur in het chique jasje van een restaurant. Mijn schoonvader was verbaasd over de drukte op een zondagmiddag, buiten het stadscentrum. Ik legde hem uit dat een Limburgse frituur iets anders is dan een snackbar in het noorden van het land: hier komen niet alleen nachtbrakers met een vreetkick van het blowen, hier haal je op zondag eten voor de hele familie. Toevallig kwam er net een meisje binnen met een briefje waarvan ze haar bestelling oplas, die na een hele rij snacks eindigde met ‘en vier grote friet’. Nou, dat dus.

Toen vond mijn schoonvader het hoog tijd voor een tirade tegen de pensioenfondsen, het bankwezen en de politiek. Waar de politiek behoefte aan had, sprak de oud-ondernemer, waren meer ondernemers. Die weten in ieder geval hoe het werkt in de samenleving. Terwijl de friet op een bord en met bestek werden geserveerd, vroeg ik me af hoe het eigenlijk met Herman Heinsbroek is.

In de Bosuil, net voor de bluesgitarist begon, vertelde mijn schoonvader enthousiast over een groep mannen in zijn dorp die allemaal hun vermogen hadden gestoken in een systeem dat veel meer rendement gaf dan die hele onbetrouwbare aandelenbeurs en die renteloze banken. Het waren een soort bitcoins, gekoppeld aan een goudmijn. Als je andere mensen aanmeldde, kreeg je nog provisie ook. Eruit stappen kon eigenlijk niet, want de kracht ervan was juist de collectiviteit. Ik stond met verbazing te luisteren hoe het beruchte piramidespel blijkbaar was teruggekeerd, in een luxe Restaria-verpakking van hippe bitcoins.

Onderweg van Weert naar Heerlen zocht mijn vriendin de naam van die gouden bitcoins en hun beloofde gouden bergen op, en struikelde over de waarschuwingen en alarmbellen. Mijn schoonvader heeft zich een heel leven lang kapotgewerkt. In de herfst van zijn bestaan is hij kennelijk door een paar financiële kwakzalvers overgehaald om de vruchten van al dat werk in een bodemloze put te werpen. Als daar niet ooit een heel verdrietig bluesnummer in zit.

INFO

» JOURNALIST, AUTEUR EN PRESENTATOR LEON VERDONSCHOT SCHRIJFT OVER WAT HIJ MEEMAAKT EN OBSERVEERT TUSSEN MAASTRICHT EN DE RANDSTAD

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →