Roermond als frontstad (deel 11) - Bombardement van de stad, 11 november 1944

Print
Roermond als frontstad (deel 11) - Bombardement van de stad, 11 november 1944

Het vernielde pand van de familie de Bock in de Veldstraat. Afbeelding: archief Hans Leenarts

Merum / Swalmen / Roermond / Asenray / Boukoul / Einde / Herten / Ool / Asselt -

In de rubriek ‘Roermond als frontstad’ blikken we terug op gebeurtenissen die in de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog in de stad hebben plaatsgevonden. Deze week: Bombardement van de stad – 11 november 1944.

De stad Roermond had in oktober al meerdere bombardementen moeten doorstaan. De elfde november zou voor Roermond als een ‘zwarte’ dag de geschiedenis ingaan. Omstreeks kwart over elf verschenen meerdere Geallieerde jachtbommenwerpers van Squadron 320 boven de stad. Het doel van dit bombardement was de brug over de Roer. Een zwaar bombardement volgde. Binnen vijftien minuten vielen er ongeveer dertig bommen op de stad.

Diverse inwoners van Roermond maakten melding van dit drama in hun dagboek, zo ook zuster Remmers, woonachtig in de Steegstraat: ‘Om 11.00 uur kwam weer een formatie vliegtuigen aan. Het afweergeschut begon al hevig te vuren. Toen volgde er een ontzettend bombardement op de stad. We konden nog net op tijd in de kelder komen. Telkens opnieuw hoorden wij het huilende geluid van de duikende vliegtuigen en daarna de bommen. Intussen bleef het afweergeschut vuren, het was een ontzettend lawaai. De uitwerking van het bombardement was ontzettend, het stationsplein was omgewoeld en lag vol puin. De ene kant van de Veldstraat, onder andere de drukkerij van de Mark was met de grond gelijk gemaakt. Overal lagen huizen in puin.’

Roermond als frontstad (deel 11) - Bombardement van de stad, 11 november 1944
De vernielingen op de hoek Hamstraat - Stationsplein Foto: archief Hans Leenarts

Meerdere straten in Roermond kregen voltreffers te verwerken. De Veldstraat was één van de straten die heel zwaar getroffen werden. Het woonhuis van de familie De Bock kreeg een voltreffer. Er bevonden zich op dat moment veertien familieleden in het pand. Negen gezinsleden kwamen om het leven. Dini de Bock bevond zich op het moment van het bombardement in de kelder van bakker Thomassen aan de Hamstraat. Dit verschrikkelijke bombardement staat bij Dini in het geheugen gegrift: ‘Mijn moeder en ik liepen op die bewuste morgen via de Leliestraat richting Munsterplein. Zij ging vlees kopen bij slager Hammes op de Steenweg en ik was op weg naar de Hamstraat, om daar te gaan wandelen met de kinderen van bakker Thomassen. Toen ik linksaf sloeg en mijn moeder rechtdoor ging, zwaaide zij nog naar mij. Dat was het allerlaatste wat ik van haar zag. Toen een tijdje later de sirenes begonnen te huilen, zei bakker Thomassen dat ik niet meer naar huis kon gaan omdat vliegtuigen onderweg waren. Ik moest dus schuilen. Toen alles voorbij was gingen we op de eerste verdieping kijken. Toen zag ik wat er met ons huis was gebeurd. Op drie plaatsen kringelde rook omhoog. Op een van die plekken had ons huis gestaan.’

Vader Lei en zijn zonen Sjang en Jacques, alle drie brandweermannen, waren op het moment van het bombardement in de brandweerkazerne. De andere twee zonen Harrie en Fons overleefden de bominslag in de Veldstraat. Harrie stond op het moment van de inslag midden op straat en Fons kon nog net op tijd op de keldertrap springen, hij raakte echter zwaargewond.

Omdat de ambulance al in beslag was genomen door de Duitsers was het vervoer naar het ziekenhuis lastig. Het ziekenhuis was verplaatst naar de kelders. Operaties en amputaties moesten in slechte omstandigheden worden uitgevoerd. Het operatieboek gaf vaak ook de omstandigheden weer: ‘Kwam stijf van kou binnen. Uitgekleed en gewassen in onze onverwarmde opnamekamer. Werd geopereerd in koude operatiekamer.’

Inmiddels probeerden de inwoners waarvan de huizen ernstig beschadigd of vernield waren, te redden wat er te redden viel. De spullen die gered waren, werden bij familie of vrienden opgeslagen.

Na november werden er geen bombardementen meer uitgevoerd.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen