‘Het beteuterde gezicht van mijn zoontje wil ik niet op mijn geweten hebben’

Print
‘Het beteuterde gezicht van mijn zoontje wil ik niet op mijn geweten hebben’

Afbeelding: De Limburger

Ik lag al in bed toen ik me realiseerde: verdorie, schoenen vergeten te vullen. Dus kon ik, stevig balend, de kou weer in om chocoladeletters neer te leggen en wortels weg te halen. Het beteuterde gezicht van mijn zoontje die hard had zitten zingen, dat wil ik niet op mijn geweten hebben tenslotte.

Vieren we volgend jaar nog steeds sinterklaas, vroeg ik me af toen ik, goede daad verricht, terug naar boven liep. De jongste is bijna 8 en dan weet je: het is erop of eronder. Ik hou er voorzichtig rekening mee dat hij binnenkort afhaakt bij het leger der gelovigen. Op zich is er geen reden om dat te denken want hij zit er nog vol in.

Laatst lag hij in de woonkamer op een gigantisch vel papier. Aan mij de taak om zijn omtrek te tekenen zodat hij zichzelf kon omtoveren in een levensgroot pietje. Al weken wisselt hij het kijken van oude voetbalwedstrijden op YouTube af met het grasduinen in het archief van het Sinterklaasjournaal. Deze week vond ik zijn verlanglijstje. Pontificaal in beeld: een uitgeknipte Jeroen Zoet, keeper bij PSV. Voor het geval de sint er geen snars van zou begrijpen had hij erbij geschreven dat hij graag een ‘mooi kieperspak’ wil krijgen, en ‘Sinterklaas, jij bent de liefste’. Om zijn wens wat druk mee te geven.

Deze sinterklaas is daar erg gevoelig voor. Maar dat weet hij natuurlijk niet. En als hij dat wel weet en dus niet meer gelooft, wint hij komend jaar de Oscar voor beste acteur. Voor dit magazine vroegen we kinderen om te tekenen wat ze willen hebben als ze geen speelgoed mogen kiezen. Het leverde een stapel prachtige kunstwerken op, met daarin verwerkt grappige, aandoenlijke en lieve wensen.

Fijn weekend!