Rubriek Stamtäöfelke: Hawtj neet op ‘ne maelzak, dan póftje

Print
Rubriek Stamtäöfelke: Hawtj neet op ‘ne maelzak, dan póftje

‘Gelijk gij niet wordt gelijk kinderen…..kujje good nöt kieke!’ Afbeelding: Jac Moonen

Laar / Weert / Altweerterheide / Stramproy / Tungelroy / Swartbroek -

Na uitgave van het boek ‘Stamtafel Weert’ zijn er spontaan stamtafels in verschillende etablissementen ontstaan waaruit de verhalen ontspruiten, die al dan niet opgeblazen en gekleurd in de Stamtäöfelkes beschreven worden, maar altijd een basis van waarheid hebben. Deze verhalen worden opgetekend door Frits Weerts en verschijnen wekelijks in weekkrant VIA-Weert onder de naam Stamtäöfelke. Dit is aflevering 119.

‘ne Maelzak póftj neet zoeëlang dejje ‘m laotj hânge, mer póftj waal ajje d’r op hawtj. Zoeë ésj aan ’n stamtaofel ouch. Oeëtti-jje mójje djuus oppasse woeë-oeëver dejje aan taofel zitj te naaswatere. Niks gezagdj és good gezwieëge en dan bedoel ich neet dejje de klep hieëmaol tow mótj haoje, want dan zoeëtj stil waere aanne stamtaofel. En ge wétj vandeindânger woeë de penaiskes van ’n opmêrking kunne ligke en ‘nen ângere drek op traptj. Auwieë! Tevöl gewauweldj. En dan hejje de herwerderi-j aannegang.

Neîn, gaef mich de stamtaofelkâl mer dae in feite nêrges op staaltj mer woeëje waal boêkpien van kriegtj vant lache. Vuuërbieëldj:

Karel (jao dae van DO) haaj op ’t bal Champêtre gedânsj mét e net vrawke. Mer det woeërt oonger ’t dânse ammèr langer. Toen blieëk det rechse schroefdraod in zien houtere beîn te hebbe, en Karel mós dus beej gelaeg ouch ‘s lînksum drejje um op kus-huuëgdje te bliêve.

En as ‘ne vaste klânt vanne stamtaofel binnekeumtj en zieët dette de stad óntvluchtj és umdet di-j vôl stieët mét springkösses vör di-j jóng, mójje neet zégke: “Ich zeen dejje eur eige springkösse beej uch hetj”, wiêzend op ’t uutgesproeëke fors formaat van zien lîndjene. Det kân op getagk oetdrejje. Mer edereîn hieët d’r waal kuit aan.

En aster eme zieët det Tjeuke (of emen ângers) métte Vut gieët en oetschétj mét wêrke, mójje neet zégke: “Ich wist neet dette oeëts begónne waas”, want ouch det kân vreîgeleri-j doon óntstaon, zieëker asj neet de mieëst fanatieke wêrker és gewaesj. Ge mótj dus lieëlik op eur wuuërd létte.

Wi-jjer trök in d’n tiêd reep de pestoeër vanaaf de kânsel: “Laat de kinderkens tot mij komen”. Asse det allewiel zoeëj doon, woeërt daezelleje daâg nog de hieël pasteri-j op z’ne kop gezatte en doeërzóchtj, en haezelf drej waeke int kasjot gezatte vör nader oongerzeuk. Zoeë gek gieëtj awiel inne werreldj. En nog zoeë’n gezagdje oet de kêrk: “Als gij niet wordt gelijk kinderen, zult gij het rijk der hemelen niet binnengaan”. Waw! Vanne wichter di-j deindânger de kop inhawdje vör ‘ne buud of tieëge de knuuëk stâmpdje van gift umdet ze vúúërkroeëpe. Maegtjes di-j uch de oûge oetkrabdje ajje ze traeterdje mét tawkesprînge. Loeëge van: “Ich hebtj neet gedaon”, as d’r eîne óngenaojig gevalle waas dae ze puuëtje gelaptj haaje. ’n Bloodnaas hawdje umdet ze “flawwen uuëm” tieëge ‘m zagte. Zoeë kujje wieter gaon. De hieël werreldj és dus zjuust wi-j wichter. Haat en niêd, oug um oug, tând um tând. Dao kojje dus mej in d’n hieëmel?

Ajje det aanne stamtaofel ine gater haotj, dan ésj waal haole klot beej di-j kómpeni-j. En det mójje e bitje aandikke mét ‘ne trappist, of zoeë. Proost! Dit waas mien eîn-nao-léste stamtäöfelke.