COLUMN IMPASSANT

Lijn 10

Print
Lijn 10

Ad van Iterson. Afbeelding: Rob Oostwegel

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Maastrichtenaren, mits honkvast, verslijten wel wat vaste stadsbuslijnen in hun leven.

Achternicht Marie-Jeanne, bijvoorbeeld, groeide op met lijn 6 (geel). Maar na haar huwelijk moest ze opeens naar de halte van lijn 2 (blauw) lopen. Nu wacht ze op de 3 (groen) om te kunnen gaan shoppen. Dat is typisch voor een middelgrote stad als Maastricht: alle bussen rijden naar het stadshart, vervolgens door naar een andere buitenwijk, en weer helemaal terug. Wil je naar Bosscherveld terwijl op de bus ‘Nazareth’ staat vermeld, dan moet je overstappen. Dat gebeurt in de binnenstad: op de Markt of de Statie. Vroeger was ‘overstappen bij de beelden’ ook een mogelijkheid, waarmee het Mariamonument uit 1952 wordt bedoeld, dat ik eens door een Braziliaanse UM-medewerker heb horen omschrijven als ‘Maria and the Bishops’. Goeie naam voor een soulorkest.

De stadsvervoerlogica is in wezen hetzelfde gebleven. Kijk maar naar de dienstplattegrond in de abri’s: hoe dik is niet de aorta van buslijnen die door de oude binnenstad loopt! Maar nu is er een uitzondering gekomen. Mogen we u voorstellen: lijn 10! Die gaat van Station Noord naar Station Randwyck, maar dan grotendeels over de singels: Statensingel, Hertogsingel, Prins-Bisschopsingel. Het Vrijthof en Centraal Station worden genegeerd.

Lijn 10, die durft.

Ik stond bij de halte onderaan de Statensingel. Moest richting Gouvernement. Er stonden drie andere mensen te wachten. Overduidelijk studenten. Kan gebeuren in een studentenstad. Daar kwam dan die nieuwe lijn 10 aanrijden. Mijn eerste kennismaking was aanstaande! Op het Emmaplein stapten er nog eens dertig studenten in. Op het Tongerseplein rond de twintig. Mijn kwartje viel: ze moesten allemaal naar de universiteitsgebouwen op Randwyck.

Niemand sprak met elkaar. Iedereen sprak met iemand buiten de bus, vooral over de cyberaanval, het losgeld, de noodzaak van een nieuw wachtwoord. Mobielschermpjes schitterden in de lage ochtendzon die de bus in lichterlaaie zette. Er viel nóg een kwartje bij mij: lijn 10 is een zinnebeeld van het Nieuwe Maastricht. Een busdienst die, heel symbolisch, zich weinig aan de oude stad gelegen laat liggen, er achteloos omheen rijdt. Lijn 10 is een grote aanwinst. Zonder twijfel. Toch voel je ook mee met de pijn van de bekende haltes die zo lang onmisbaar leken, maar nu worden overgeslagen.

Reageren? redactiemaastricht@delimburger.nl