‘Ook mijn ouders hebben de buik vol van mijn verhuizingen’

Print
‘Ook mijn ouders hebben de buik vol van mijn verhuizingen’

Afbeelding: De Limburger

Als ik goed tel, ben ik in mijn leven tot nu toe tien keer van woning gewisseld. Van ouderlijk huis ging het naar een studentenkamer (lees: bezemkast) met gedeelde - smerige - badkamer en - dito - keuken.

Van appartement met zijn tweetjes werd het een vrijstaande casa met zijn vijven. Bij de laatste verhuizing, toen we met zijn viertjes verder gingen, kon het weer een maatje kleiner. Kleiner, maar ook leuker, want de nieuwbouwwoning maakte plaats voor een huis uit 1910, iets waar ik altijd van droomde.

Op woongebied heb ik nu nog twee wensen over: een zelfgebouwd huis waarin álles naar mijn eigen smaak is, met een grote tuin waarin de jongens kunnen voetballen (dream on, dream on). En later als ik oud en verschrompeld ben, zou ik graag in Rotterdam een appartement hebben, mét fenomenaal uitzicht op de skyline.

Voorlopig hou ik me maar rustig, want het verhuizen zelf is wel een dingetje. Ook mijn ouders hebben er de buik van vol, want zij hebben elke keer braaf geholpen bij de exercitie van klussen, opruimen, weggooien, in- en uitpakken.

Bij de laatste verhuizing heb ik trouwens veel laten doen door een bedrijf. Ik dacht dat ik dan alleen maar zwetende mannen hoefde te voorzien van waterijsjes en glazen koude cola, maar stiekem komt er alsnog veel gedoe op je af. Verhuizen is hard werken en stressvol.

Daarom heb ik bewondering voor de antikrakers die we portretteren in het nieuwe L-magazine (zie hier). Ze kunnen elk moment te horen krijgen dat ze moeten verkassen. Ik zou dat ervaren als onrust tot de macht tien, zij blijven er heerlijk relaxed onder en genieten van hun bijzondere woonplek en superlage woonlasten.

Heb een mooi weekend!

Lees hier het hele L-magazine