Impassant

‘Een paar uur te laat! Wat zeiken die ambtenaren nou! Ze komen zelf pas om half tien aankakken’

Print
‘Een paar uur te laat! Wat zeiken die ambtenaren nou! Ze komen zelf pas om half tien aankakken’

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Die cyberaanval op onze universiteit blijft toch iets abstracts. Ik stel me de diefstal maar voor als een chirurgische ingreep door een foute dokter. Een stukje DNA is weggeknipt en ergens in een vies kantoortje op sterk water gezet. Als ‘de Minderbroedersberg’ - het bestuurstrio Paul, Letschert en Bos - een paar ton betaalt, wordt het DNA per mail teruggestuurd.

Ik lees nu toevallig de detectiveroman Farewell, My Lovely van Raymond Chandler. Daarin wordt eenzelfde voorstel gedaan aan de gedupeerde van een juwelenroof. Voor een bescheiden bedrag kan het peperdure halssieraad worden teruggekocht. Het loopt godsgruwelijk mis.

Alle reden dus om de adem in te houden voor de UM en daarmee ook voor Maastricht. Intussen gaan onze gedachten uit naar de werkvloer. Tegen de studenten zou je nog kunnen zeggen: „Geen toegang tot onze mailservice en bestanden? Lees een boek!” De medewerkers moeten onverwijld aan de bak. Dealen met ‘voorkomende problemen’. Ik moet vooral denken aan Erik. Mijn opvolger. Tijd voor een bekentenis: ik ben jarenlang voorzitter van de examencommissie op de Tongersestraat geweest. Moest ik beslissen over uitzonderlijke omstandigheden. Tentamens met een fout erin. Persoonlijke omstandigheden van studenten (van het overlijden van een lievelingsoma tot een vader die door terroristen was gescalpeerd). Te laat ingeleverde werkstukken („Meneer, ik wist niet dat het al zomertijd is”). Nu staat Erik voor honderden beslissingen, door de cyberdiefstal veroorzaakt. Hij moet humaan zijn, maar binnen de wet van het reglement. Gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Van Erik gaan mijn gedachten naar de evenementenambtenaren van de gemeente Maastricht. Die hebben het ook niet gemakkelijk! De Sjeng Kraft Kompenei heeft te laat een terugkeer van de carnavalsouverture naar het Vrijthof aangevraagd. En iedereen, die hoor je klagen: „Een paar uur te laat! Wat zeiken die ambtenaren nou! Ze komen zelf pas om half tien aankakken.” Maar de vraag is: waren er uitzonderlijke omstandigheden waardoor de Kompenei te laat was? Nee? Dat is zuur, maar helaas. Sjeng Kraft was een topartiest en de sympathie is alleen daarom al met de Kompenei. Maar regels zijn regels, afspraak is afspraak. Geef je toe aan mensen zonder goed excuus, dan is het einde zoek. „Waarom mag ik geen braderie op het pleintje organiseren? Omdat ik het te laat heb aangevraagd? En de Sjeng Kraft Kompenei dan? Hè, hè?” Bureaucratie heeft zijn goeie kant: gelijke rechten voor iedereen.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen