Het is hier prachtig

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië

Print
Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië

Mindie bezocht als kind al vaak Indonesië aangezien haar oma Indonesisch was. Nu woont ze er met haar hele gezin. Afbeelding: Mindie Schreurs

Merum / Swalmen / Roermond / Asenray / Boukoul / Einde / Herten / Ool / Asselt -

Jaarlijks kiezen verschillende Limburgers voor het avontuur in het buitenland. In de rubriek ‘Het is hier prachtig’ legt een aantal uit waarom. Deze week: Mindie Schreurs uit Roermond woont en werkt op het Indonesische eiland Lombok. „Hier klaagt niemand over armoe.”

Het is niet vreemd dat Mindie een speciale band heeft met Indonesië. „Mijn oma, de moeder van mijn moeder, was Indonesisch. Daarom gingen mijn ouders, zus en ik elk jaar op vakantie naar het eiland Java. Ook gingen we vaak naar Bali, maar toen het daar te toeristisch werd, gingen we steeds vaker naar Lombok. Tijdens zo’n vakantie lagen we niet alleen op het strand, maar probeerden we ook de lokale bevolking te helpen.” Een van de projecten waar de familie Schreurs aan meehielp, was het opknappen van een tehuis voor blinde kinderen. „Dat was dankbaar werk, want het was daar zo smerig. Op de muren stonden schimmels, terwijl de blinde kindjes via diezelfde muren op de tast de weg vonden. In Nederland zouden in zo’n ruimte nog geen varkens gehouden worden.”

Idioten en imbecielen

Terug in Nederland werden deze ervaringen gedeeld met bekenden en zo ontstond er steeds meer steun vanuit Limburg. „Toen ik in 2007 stage liep in datzelfde blindentehuis vanuit mijn opleiding sociaal pedagogische hulpverlening werd me nog duidelijker dat er extreem weinig gedaan werd voor kinderen met een lichamelijke beperking. Er was wel speciaal onderwijs, maar dat was vooral gericht op kinderen met gehoorproblemen en een verstandelijke beperking. Zelfs bij het provinciaal kantoor voor sociale zaken hadden ze het over ‘idioten en imbecielen’. Het leek of ik terug in de tijd stapte, zo weinig kennis was er. Daarom hebben mijn familie en ik in 2008 de Stichting Lombok Care opgericht. Dankzij een grote sponsor werd er een mooi revalidatie- en educatiecentrum neergezet. We hebben zeven docenten die lesgegeven aan 35 leerlingen. Daarnaast behandelen onze vier fysiotherapeuten, een ergotherapeut en twee logopedisten in totaal 130 kinderen.”

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

In de beginjaren runde Mindie de stichting nog vanuit Roermond, waar ze werkte in de gehandicaptenzorg, maar dat bleek niet te combineren. „Daarnaast was ik tijdens mijn stage verliefd geworden op Apip Sutardi, een echte Soendanees. Hij komt van West-Java. In combinatie met mijn liefde voor Indonesië was het dus vrij logisch dat ik in 2010 emigreerde.” Ze trouwden en inmiddels hebben ze drie kinderen: zoon Demian (5), dochter Alesya (4) en zoon Kenzie (2).

Tsunami-alarm

Als Mindie haar vroegere leven in Roermond vergelijkt met het huidige in Lombok, ziet ze extreme verschillen. „Er heerst hier veel armoede en op sommige plekken is amper water. Daarnaast zijn er regelmatig aardbevingen met als dieptepunt de uitschieters van 7.2 op de schaal van Richter in de zomer van 2018. De grond leek onder onze voeten te verdwijnen en het tsunami-alarm ging af, dus er heerste grote paniek. Gelukkig konden mijn man en ik ons gezin op tijd in veiligheid brengen, maar bijna 90 procent van de huizen in het dorp was ingestort. Dat van ons stond nog, best confronterend. Het was het grote en stevige familiehuis van mijn overleden oom waar we woonden. Buurtgenoten durfden nooit binnen te komen. Sinds de aardbevingen wonen we in een klein huis verderop tussen de locals. Dat voelt veel fijner. De kinderen spelen vrolijk met buurtgenoten en voelen zich helemaal thuis. Op het eiland klaagt trouwens niemand over de gebrekkige omstandigheden waar soms in wordt geleefd. Zelfs de kindjes niet met wie ik werk. Als je hen vraagt of ze verdrietig zijn, antwoorden ze verbaasd dat ze juist ontzettend dankbaar zijn voor het dak boven hun hoofd en iets te eten. Daar kunnen veel mensen nog wat van leren.”

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

Het aantal kinderen met een beperking in Lombok is hoog. Dit heeft te maken met de illegale goudmijnen op het eiland, waar veel gewerkt wordt met kwik, te weinig voeding tijdens de zwangerschap en na de geboorte, en onvoldoende hulp bij bevallingen.

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

Inmiddels werken 25 mensen voor Stichting Lombok Care. Mindie is ontzettend blij met haar team.

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

Mindie wast hier de voeten van haar ouders, op de dag voor haar bruiloft. Dit is een teken van respect en dankbaarheid. De moeder van Mindie is 3,5 jaar geleden overleden. Ze was ongeneeslijk ziek en wilde nog één keer naar Indonesië, waar ze uiteindelijk overleed.

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

Mindie is altijd op zoek naar sponsors. „Materialen krijgen we van de overheid, maar met sponsorgeld kunnen we personeel een salaris en de juiste opleidingen bieden.” Kijk voor meer informatie op lombokcare.com

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

Ook Mindies zus koos voor een leven in het buitenland. Zij werd verliefd op een Australiër. Hun vader zou ook naar Indonesië verhuizen, totdat hij verliefd werd op een Limburgse en besloot in Roermond te blijven.

Roermondse Mindie is eindelijk helemaal thuis in Indonesië
Foto: Mindie Schreurs

Apips familie woont in Pangandaran. Hier zijn de prachtige rivieren, Green Canyon genaamd, die je met een bootje kunt opvaren om te bodyraften.