Portsiejoeën plat

Jinne prul (51): Nonnevótte

Print
Jinne prul (51): Nonnevótte

Nonnevótte. Afbeelding: Ermindo Armino

Kerkrade / Eygelshoven -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

“Joa Joeëzef, vier kanne tsevreie zieë”, zeët d’r Kep an d’r tillefóng. “Ós vasteloavendszietsoeng is jód verlofe. ’t Woar aaf en tsouw wal jet behelpe, mar iech meen, dat huet d’rbij. ’t Is ja ing vólkszietsoeng, oane offietsiejelle hoemboek. Wat zeës te Joeëzef...? Jazicher de lu hant ziech priema ammezeerd. ’t Woar inne lekker lokkere oavend deë an ’t motto van d’r vasteloavendsoavend vuur 100% hat beantwoad! De vurrieje wèch zoog iech ’t ejentlieg nit mieë zitse. Doe han iech nog an ’t Biela jezaad: Vasteloavend is nit vuur tse laache!”

“Sjun um tse hure”, zeët d’r Joeëzef an de anger zie van de tillefóngs-verbiendoeng. “Ós ‘noabersjefje’ hat óch nit tse klage. ’t Weëd priema jeleëze, nit alling in ós noabersjaf, mar óch wied derboese. Óch de vasteloavends-tsiedónk, ’t liefblad van d’r sjtadsprins is veëdieg.”

“Joeëzef, don miech e jevalle en kom jeliech, wen ’t Biela van d’r hoarsjnieder tseruk is, e tes-je kaffe drinke. Da kanne vier nog jet jemuutlieg noabreuzele uvver ós vasteloavendszietsoeng.”

“Don iech, Kep. Um drei oer bin iech bij uuch. Evver nit óp d’r kaffe, mar bij d’r kaffe. Ha-ha, bis sjtraks, adieë!”

D’r Kep kroamt de peks-jer en doeëze die hu aafjehóld kanne weëde. Noa ing vieëdel sjtond kunt ’t Biela erinner mit e sjun köpje hoar, d’r mónk vol tseng en wat hat ’t in de heng? “En Biela, wat nims te mit?”

“Ruuch ins, ze zunt nog frisj”. D’r Kep jeet bis bij ‘m en ruucht ’t al. “Oas dat ruucht evver lekker, zouw iech ins roane? Nonnevótte!!!”

“Jenauw Kep, vuur jeliech bij d’r kaffe. ’t Is ja bauw vasteloavend en d’r bekker ’t ‘Bruedsje’ hat dis wèch als vasteloavendsreklaam: ‘Nonnevótte 10 halen, 11 betalen’. Die kans te dan doch zicher nit losse ligke!”

“Meens te dat, Biela? Tsing vuur elf? Tsel ins wievöal nonnevótte in de tuut zunt” ’t Biela tselt en kunt a 11. “Zies te, dat is tupiesj jet vuur “t Bruedsje’. Deë hat d’r vasteloavend al jód in d’r kop. Mar die elf bejienevótte junt wal óp. Dat kunt óch nog jód oes. Iech han d’r Joeëzef i-jelade um dizze middieg bij ing tas kaffe jet noa tse jenisse van ózze sjpas-oavend. Mit ing nonnevót d’rbij weëd dat doebel jenisse!”

“Sjun, wie sjpieë kunt d’r kammeraad? Um drei oer wie jewend?”

“Jenauw Biela, d’r Joeëzef vräut ziech al dróp. Deë kent diene lekkere kaffe!”

“En noen liert e óch nog mieng lekkere nonnevótte kenne.”

“Noen häusj wa Biela, die nonnevótte has doe nit jebakke, die has te jejole.”

“Kep doe wits dat iech al joare lank vuur vasteloavend de betste nonnevótte bak en dat jon iech zamsdieg werm doeë. Da hat d’r Joeëzef winniegstens ing jouw reë um tseruk tse kómme en zal e d’r óngersjeed besjtimd preuve. Mar zaan miech ins Kep, hat dee Joep Joeëzef noeëts ing vrauw jehad?”

“Iech jeleuf dat heë ummer jónkjezel is blève. Woarum vroags te dat?”

“Zoemar, da zouwe vier flaich ins kanne koajonge. Vier kanne hem ja vroage.”

“Don doe dat da mar jeliech wens te hem ing nonnevót bij d’r kaffe aabeits.”

“V’r kieke ins wie heë jemoeëd is. Los ós ieëtsj mar ins ós vasteloavends-zietsoeng besjprèche. D’r Joeëzef is allerdiengs nit doa jeweë, mar waarsjainlieg hat heë van d’r inne of angere jet jehoeëd.”

“Wie vóngs doe d’r oavend ejentlieg, Kep? Doa hant vier durch alle ambras ja nog jaars nit uvver jekald”. De sjel jeet. “Dat is besjtimd d’r Joeëzef, iech huur ’t an de sjel, kót en kreftieg!” ’t Biela maat de duur óp en doa sjteet d’r Joeëzef….mit ing vrauw. Ze kómme ’t tsimmer i en d’r Kep heesjt de tswai jeste welkom. “Jódde middaag tsezame. Dat is ing uberasjoeng!”

“Iech hof dat ’t nit ónjeleëje kunt”, zeët d’r Joeëzef, “mar iech dink dat ’t noe wal ins tsiet weëd dat iech uuch mieng vrundin ’t Keet vuursjtel.”

’t Biela zetst inne telder mit nonnevótte neëver d’r kaffejruul. “’t Is jraad elsof ’t zoeë aafjekald is”, zeët d’r Kep.

“’t Biela hat ing janse tuut nonnevótte jejole, woavan iech daat: Wie krient vier die óp? Van d’r Joeëzef wisse vier dat e jeer jet bij d’r kaffe sjnuutst. En ’t Keet is doch zicher óch nit vies van e frisj lekfietsje?”

“Wat zeës doe miech noe teëje ing nonnevót, lekfietsje”?, vroagt d’r Joeëzef.

“Joa, vings te dat jee sjun woad”? ’t Keet laacht ins en zeët: Iech kan uuch verzichere dat iech nog noeëts ing aajeboane nonnevót bij d’r kaffe han aafjeweëze. Mit of oane fiets.” Dè da, ’t ies woar jebraoche en de veer vertsellete alsof ze ziech al joare kanke. Zouw ’t da doch nog jet kanne weëde mit dat koajonge?

De nieëkste kier jeet ‘t wieër.