Oetgesjtreke

‘Het is tenslotte de toon die de muziek maakt en dus blijf ik hopen onder het motto: mörge geit baeter’

Print
‘Het is tenslotte de toon die de muziek maakt en dus blijf ik hopen onder het motto: mörge geit baeter’

Afbeelding: De Limburger

Born / Buchten / Holtum / Papenhoven / Geleen / Graetheide / Sittard / Windraak / Limbricht / Einighausen / Guttecoven / Munstergeleen / Obbicht / Grevenbicht -

COLUMN - Afgelopen zaterdag kopte De Limburger in de zaterdagbijlage Horizon over onze gemeente ‘t is niks en ’t wurt niks. Vervolgens volgt een opsomming, onderbouwd met de resultaten van een enquête, over wat er allemaal niet deugt in het gedwongen triootje van Sittard, Geleen en Born. Voor ik de inhoud had doorgelezen, dacht ik even dat het artikel ging over de Sittardse zaate hermenie met dezelfde naam. Ik verwachtte een link terug te vinden tussen de carnavaleske klanken in onze gemeente en het fusieproces.

Vorige week immers refereerde onze burgemeester Sjraar Cox nog in een brief aan zijn 16-jarige zelf aan het belang van een goede muziekopleiding. ‘Leer naast sport ook een instrument bespelen’ drukte hij zichzelf en dus ook ons op het hart. Als reactie kwamen er op de social media al allerlei kritische opmerkingen over de plannen met het muziekonderwijs aan jeugdigen bij de muziekschool, maar dat terzijde. De link tussen muziek en onze gemeente werd in het artikel echter niet gelegd, terwijl er toch wel wat verbindingen te maken zijn.

Behalve de al genoemde kapel zijn er in onze gemeentegrenzen nog wel meer voorbeelden te bedenken van hermeniekes die in hun naam lijken te verwijzen naar de fusieperikelen. Veel gehoord verwijt met name uit Geleen en Born is bijvoorbeeld dat er te vaak aafsjlaag Zitterd gekozen wordt bij het bepalen van de uitgaven van onze gemeente. En het besluit daarvoor wordt volgens velen te vaak genomen door die plekbòkse in de gemeenteraad. De meeste daarvan zijn zo eige wies dat ze nauwelijks meer luisteren naar wat de burgers van hen verwachten. En dat terwijl er in 2001 door de drie fusiepartners nog nuchter vertroch werd. Met een duidelijke ambitie, al waren er ook raadsleden die toegaven gein idee te hebben waar het allemaal toe moest leiden. En zo gingen ze als sjravelaere op weg om er het beste van te maken en eventuele obstakels oete waeg te ruimen.

Nu zijn we bijna 20 jaar verder. Een aantal raadsperiodes volgden, waarbij na de verkiezingen steeds weer geprobeerd moest worden een coalitie te vormen. Vaak een moeizaam proces, waarbij menigeen wel eens verzuchtte, dat men een bestuur met zoveel schijnbare verschillen noots biejein zou krijgen. Maar dan bleek achter de schermen, soms met neuge pils en eine sjoes, toch veel te regelen. Ik verwacht dan ook dat het toch nog wel allemaal goed gaat komen met onze gemeente, al dan niet met een nieuwe naam. Het is tenslotte de toon die de muziek maakt en dus blijf ik hopen onder het motto: mörge geit baeter.