Impassant

‘’s Lands hoofdstad eert haar volkskunstenaars. Kan Maastricht wat van leren’

Print
‘’s Lands hoofdstad eert haar volkskunstenaars. Kan Maastricht wat van leren’

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Café de Pels, in De 9 Straatjes, is voor mij een vast aanlegpunt in Amsterdam. En nee, ik kom er niet alleen vanwege die Maastrichtse tapper, al kun je kostelijk met hem lachen. Als er meer dan één Maastrichtenaar aan de bar zit en er naar het café wordt gebeld, dan gaat hij los, tot verbijstering van de andere klanten: „Wee? Wee moot hei zien? Ao, dee löp nèt nao boete! Hè? Jao, heer zag tot heer indirek hoes góng. Of heer zaat is? Iech had neet d’n indruk.”

Uitgelachen? Verder maar weer. Van café de Pels ben je zó in de Jordaan. De hoek met de Elandsgracht geeft ook weer spektakel. Het Johnny Jordaanplein! Sinds 1991 staat daar een borstbeeld van de zanger van onvergetelijke levensliederen als Een pikketanussie en Wie heeft de zeepsop in de pruimenpap gedaan’ Daar zijn bijgekomen: zijn zangpartner Tante Leen (in 1994), die een kroeg had op de Nieuwendijk; accordeonist Johnny Meyer (1997), die zijn trekzak vooral op het Rembrandtplein liet horen; diens zwager en incidentele vuilspuiter Manke Nelis (Rond van borst, in je togus een leverworst) in 2005; tenslotte Jan en Mien Froger (2010), van café Bolle Jan. Willy Alberti voegt zich er binnenkort bij. Maakt zeven legendarische artiesten in totaal.

’s Lands hoofdstad eert haar volkskunstenaars. Kan Maastricht wat van leren. Er wordt nu gezegd dat Johnny Blenco zaliger zijn bank op het Vrijthof moet krijgen. Zou verdiend zijn. Maar is een bank niet wat armoedig? Een borstbeeld! Liever nog een borstbeeldengroep van onze zeven beste carnavalsartiesten! Want als je Maastrichtse volkskunst zegt zeg je vastenavond. De drie zware dagen zuigen bijna alle talent naar zich toe. Geeft niks: we draaien de muziek het hele jaar door. Als locatie kun je denken aan een intiem hoekje waar nog niks staat, maar waar toch loop is. Het pleintje in de Sporenstraat waar ze nóg weer een terras willen. Of een nis van de eerste omwalling op het Lang Grachtje. Sjeng Kraft, Thei Menten en Math Niël - de Drievuldigheid van de Maastrichter carnavalsmuziek - moeten zeker naast Blenco staan. Dochter Beppie Kraft ook. Frans Theunisz beklaagde zich laatst over gebrek aan waardering. Niet zo handig. Toch hoort hij zeker erbij. Zoeper tellen we voor één. Dat maakt al zeven. Maar er zijn nog zoveel goeie! Kiezen doet pijn.