Oetgesjtreke

‘Het geneuzel over verhaallijnen en flashbacks weerhield me ervan om een studie Nederlands te gaan volgen’

Print
‘Het geneuzel over verhaallijnen en flashbacks weerhield me ervan om een studie Nederlands te gaan volgen’

Afbeelding: De Limburger

COLUMN - Tegen beter weten in wachtte ik vorige week op een uitnodiging voor het Boekenbal. Niet dat ik dikke literaire romans achter mijn naam heb, laat staan dat ik mezelf als rebel of als dwarsdenker zie zoals het thema van de Boekenweek luidt, maar stilletjes had ik er toch een beetje op gehoopt van de partij te zijn.

Ik ben dan wel geen echte auteur, maar met schrijfsels als dit heb ik inmiddels wel 6 jaarbundeltjes gevuld. Dus zag ik mezelf wel zitten in het pluche van het Internationaal Theater in Amsterdam, geflankeerd door pakweg collega’s Ronald Waterreus en Frans Pollux, net achter de familie Chabot en andere DWDD-gasten. Maar de uitnodiging voor de jaarlijkse opening van de Boekenweek bleef uit.

Misschien was het tot de organisatie van het bal doorgedrongen dat ik wel wekelijks mijn gedachten aan het papier toevertrouw, maar dat ik verder niet zo veel meer op heb met boeken. Lezen heb ik er namelijk een beetje aan gegeven. Na een intensieve leesperiode, waarin respectievelijk Wipneuzen en Pims en vrijwel alle 63 Arendsogen (van zowel J. als P. Nowee) de revue passeerden, stokte mijn literaire honger in de loop van de middelbare school. Waarschijnlijk omdat er door de literatuurlijsten in vier talen iets van dwang op kwam te liggen. En zoveel rebel was ik dan weer wel, dat als ik iets moest, de zin afnam. Sterker nog: het geneuzel over verhaallijnen en flashbacks weerhield me ervan om een studie Nederlands te gaan volgen.

Ik gruwde van de opdrachten ‘dieper te lezen’ om zo dingen als de stijl, het thema en motieven (‘wat bedoelde de schrijver?’) van vaak dikke pillen te achterhalen. Voor mij was lezen meestal van korte duur. Een uurtje op een hotelkamer tussen twee strandbezoeken of op een zonnebed in de Mediterranee. Voor het gewicht in het koffer had ik beter twee extra shirtjes mee kunnen nemen, dan zo’n zware roman. Ik lees liever lichte kost, zonder me teveel af te vragen.

Mijn boekenkast, die ik dan weer wel heb, is naast ongebruikte kookboeken vooral gevuld met verzamelbundels van korte verhalen. Het gevolg is natuurlijk wel dat ik nu niet zoals enkele van mijn collega’s in elke column minimaal twee schrijvers kan citeren. Ik put mijn (eigen)wijsheid op schrijfgebied uit algemene kennis, van horen zeggen en uit wat ik van mijn moeder leerde, die niet onverdienstelijk gedichten en feesthommages in elkaar dichtte. Waarschijnlijk hoor ik dus ook helemaal niet op zo’n pretentieus Boekenbal en moet ik het meer houden bij voetbal.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen