Kwetsbare ouderen

Het is alarmfase rood bij kwetsbare ouderen: ‘Als ik het krijg, is het einde oefening’

Print
Het is alarmfase rood bij kwetsbare ouderen: ‘Als ik het krijg, is het einde oefening’

Lucie Palmen-Paulissen (86) uit Geleen. Afbeelding: Annemiek Mommers

Griendtsveen / Swolgen / Broekhuizenvorst / Melderslo / Hegelsom / Meterik / America / Grubbenvorst / Lottum / Sevenum / Kronenberg / Evertsoord / Born / Buchten / Holtum / Papenhoven / Obbicht / Grevenbicht / Sittard / Limbricht / Meerlo / Tienray -

Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor opa of oma. Onder dat motto hopen de autoriteiten dat alle Nederlanders het nieuwe regime volgen van sociale onthouding en extra hygiëne. „Als ik het krijg, is het einde oefening.”

Het is alarmfase rood bij kwetsbare ouderen. Zorgcentra passen hun bezoekbeleid aan. Familieleden worden slechts mondjesmaat toegelaten. Sevagram in Parkstad en Envida in Maastricht laten één bezoeker per cliënt per dag toe, Cicero Zorggroep in Parkstad twee. Dat doen ze in de wetenschap dat een bezoekje en aandacht vaak het beste medicijn zijn voor een oudere.

Vreemd bezoek is uit den boze. „Maar als oma in een zaaltje haar honderdste verjaardag wil vieren, laten we het doorgaan. Want misschien is het haar laatste verjaardag”, relativeert bestuursvoorzitter Kina Koster van Cicero Zorggroep. „Maar”, voegt ze eraan toe, „ga oma niet knuffelen. En verder is het motto: hou het hoofd koel en het hart warm.”

Kienavond

Ook thuiswonende ouderen merken de gevolgen. Lokale afdelingen van Zonnebloem en de Katholieke Bond voor Ouderen annuleren massaal alle activiteiten. Dus geen uitstapjes, geen breimiddagen of kienavonden. En vooral: geen thuisbezoeken meer door vrijwilligers, toch altijd een van de sterke punten van de Zonnebloem.

Dat betekent dat de leefwereld van veel ouderen zich beperkt tot hun eigen huis, zoals bij Ber Vinken uit Tegelen. „Ik ging altijd graag naar buiten. Ik was een goede wielrenner, 25 jaar voorzitter van de visclub, zat in de gemeenteraad van Tegelen. Maar sinds mijn gezondheid kwetsbaarder is, is ook m’n wereld kleiner geworden. Mijn hartspier is beperkt en ik heb COPD. De medicijnen liggen binnen handbereik. En nu durf ik helemaal niet meer het huis uit. Ik moet zorgen dat ik weinig contact met anderen heb, dat ik geen koorts of griep krijg.”

Longontsteking

Ook Lucie Palmen-Paulissen maakt zich grote zorgen. „Als ik het krijg, is het einde oefening”, zegt ze beslist. „Ik ben hartstikke gezond, maar dan nog. Een longontsteking overleef ik niet. Ik denk dat alle ouderen bezorgd zijn.”

Het is alarmfase rood bij kwetsbare ouderen: ‘Als ik het krijg, is het einde oefening’
Ber Vinken (90) uit Tegelen Foto: Stefan Koopmans

De agenda van de Geleense was voor een 86-jarige tot voor kort nog erg goed gevuld, maar is opeens leeg. Ze zit bij twee kerkkoren en een ouderenkoor, maar die bijeenkomsten zijn stilgelegd. „Het trefcentrum in Lutterade is helemaal dicht. Heel verstandig, want je kunt je niets permitteren. Ik heb ook het bezoek van twee mensen die in de horeca werken afgebeld, want je weet het nooit wat je in huis haalt. Een wandeling maken of naar de film gaan doe ik niet meer. Het is niet anders. Alleen voor boodschappen kom ik nog buiten. Verder blijf ik bij mensen uit de buurt.”

Indonesië

De 90-jarige Vinken vindt houvast in de krant en sport op tv, „maar nu alles stil ligt, wordt dat verrekte moeilijk. Dan kijk ik maar helemaal niet. Gelukkig ben ik thuis niet alleen. Na de dood van mijn vrouw Gonnie in 1994 trof ik tijdens een reis naar Indonesië mijn huidige echtgenote Endang. Ze komt van Bali, ze zong prachtige liederen in ons hotel. Dat ze verliefd op me werd, was voor mij een godswonder. Een ware romance, nieuw levensgeluk.”

Twee maanden geleden heeft hij nog zijn negentigste verjaardag gevierd. Hij wijst naar de foto op de kast van de complete familie plus aanhang. „Geweldig toch? Dat was hier over de grens in Kaldenkerken, toen kon ik er nog even uit. Of ik bang ben? In het dorp ging al een keer het gerucht dat ik dood was. Mijn vrouw kreeg zelfs van drie mensen condoleances. Maar ik ben er gelukkig nog.”

Ziekenhuis

Vinken kan terugvallen op zijn vrouw of zijn zoon Jan (64), die ook meegaat naar het ziekenhuis als het nodig is. Lucie Palmen-Paulissens kinderen wonen in Amsterdam, verder heeft ze weinig familie. Maar eenzaam is ze niet, zegt ze. „Ik kan mijn kinderen bellen. Wat ik nu doe is puzzelen, achter de computer zitten en tv kijken, meer dan normaal.”

Vinken noemt zichzelf een echte Pannenkletser. „Zo noemen ze de inwoners van Tegelen. Die krijgen ze niet zo snel klein.” Maar in Geleen gaan de gedachten in de huidige situatie uit naar de man van een oude overbuurvrouw, die aan de Spaanse griep was gestorven. Vergelijkbaar met corona, volgens Lucie Palmen-Paulissen. „Beangstigend”, zegt ze. „En het zal nog wel een hele tijd duren.”

Ondertussen in Horst denkt Frans Herraets van de lokale KBO mee aan een oplossing voor de ouderen die wekelijks bijeenkomen om te rikken. „Dat kan de eerste zes weken niet meer. Hoe lossen we dat op? Ik weet niet. Ik zeg tegen de mensen ‘gebruik je boerenverstand’.”

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen