‘Het is een ritueel dat mijn kinderen vissen naar de status tussen mij en de man met wie ik vaak afspreek’

Print
‘Het is een ritueel dat mijn kinderen vissen naar de status tussen mij en de man met wie ik vaak afspreek’

Afbeelding: De Limburger

Mijn dochter heeft het laatst uitgemaakt met haar vriendje. Ze vertelde het in een oh-ja-trouwens-boodschap. Volwassen klonk het dat ze „niet meer genoeg voor hem voelde”, en dat ze hadden afgesproken vrienden te blijven.

Het was voor beide partijen geen drama. Gelukkig maar. Ze zijn pas tien. Liefdesverdriet, dat komt nog wel. Even later begon ze me uit te horen over mijn liefdesleven. Hoe heet jouw eerste vriendje, vroeg ze. Op Facebook kon ze hem tot haar grote spijt niet vinden. Te veel mannen met dezelfde naam.

Ze verlegde het onderwerp van haar vragenvuur naar het heden. In haar ondeugende blik las ik precies wat er komen ging. We hebben dat riedeltje al tig keer afgedraaid. Het is een terugkerend ritueel dat de kinderen vissen naar de status tussen mij en de man met wie ik vaak afspreek.

Het trekken van de gewoon-een-hele-goede-vriend-kaart houdt ze even rustig, maar het eindigt altijd in een monoloog waarin ze mij precies weten te vertellen hoe in hun ogen de vlag erbij hangt en waarom wij een perfecte match zouden zijn. Dan toeteren ze trouwens vooral met argumenten die thuishoren in de categorie eigen belang. Hij kan tenminste wél koken. Of: dan heb ik eindelijk zusjes. Mijn reactie bestaat meestal uit een zwijgzame glimlach. Kinderen maken de liefde zo eenvoudig. Hun bemoeienis is in de basis vooral een teken dat ze mij gelukkig willen zien. En dat is heel schattig.

Schattig zijn zeker ook de stelletjes die we portretteren deze week. De (prille) liefde spat ervan af. Grote kans dat mijn kids geïnspireerd door deze verhalen deze ochtend opnieuw klaarstaan met een kruisverhoor.

Fijn weekend!

De nieuwste editie van L-magazine lees je hier.