Helden in de zorg die ons erdoor slepen

Print
Helden in de zorg die ons erdoor slepen

Afbeelding: De Limburger

Melderslo / Meerssen / Ulestraten / Moorveld / Bunde / Ransdaal / Maastricht / Itteren / Rothem / Geulle / Craubeek / Klimmen / Weustenrade / Fromberg / Kunrade / Ubachsberg / Voerendaal / Winthagen -

Ze staan al weken in de voorste linies bij de bestrijding van de coronacrisis: onze huisartsen en verpleegkundigen. Ze draaien massaal overuren en het eind van de epidemie is nog lang niet in zicht. Waar zouden we zijn zonder hen? Tijd om de ‘helden van de zorg’ in het zonnetje te zetten.

Naam: Sarah Stoot-Schreurs

Woonplaats: Voerendaal

Functie: Huisarts bij de nightcare

Helden in de zorg die ons erdoor slepen
Sarah Stoot-Schreurs. Foto: De Limburger

Sarah Stoot-Schreurs is huisarts te Heerlen. De voorbije week heeft ze haar dienst gedraaid op de nightcare, de huisartsenpost bij het Zuyderlandziekenhuis. „Het is behoorlijk pezen. De telefoon staat roodgloeiend. Er hangen constant twintig, dertig mensen in de wacht. Met bijna allemaal een coronavraag. En hoewel we adviseren om als je klachten hebt, niet naar ons toe te komen: mensen zijn ongerust, ze komen toch. Soms zitten ze te snotteren in de wachtkamer. Dat maakt het ook voor ons spannend; want er is een tekort aan beschermingsmiddelen. We willen graag bij elke hoestende of verkouden patiënt een nieuw mondkapje dragen, maar dat lukt gewoon niet.”

Nog voelt Stoot zich goed en gezond. „Als ik word besmet, zal het bij mezelf, gezien mijn leeftijd, wel meevallen. Maar ik heb thuis een zoontje met een longziekte, die wil ik beslist niet aansteken. Lastig is vooral dat als de huisarts ziek wordt, hij of zij zelf ook twee weken in quarantaine moet en er een kostbare kracht wegvalt. Dat gebeurt ook. We hebben in Zuid-Limburg als waarnemende huisartsen een app-groep, daarin regent het verzoeken om een dienst over te nemen of bij te springen in een praktijk waar de huisarts is uitgevallen.”

Hoe het voelt om een held te zijn? De vraag maakt haar verlegen: „We doen wat we kunnen. Het is ook teamwork. Als de assistenten en de triagisten op de night­care niet zo goed zouden selecteren, ja dan zou ons spreekuur totaal overlopen; nu is het nog net te doen. We moeten en zullen dit samen tot een goed einde brengen, als groep ‘helden’; als individu kun je niets.”

De Heerlense huisarts houdt er rekening mee dat we het ergste van deze epidemie nog niet hebben gehad. „De piek verwacht ik eind april, daarna zal het hopelijk richting mei of juni uitdoven. Het virus houdt niet van de zomer, hoor ik de experts zeggen. Ik hoop het maar. Mijn zusje woont in Italië, het is er al weken prachtig weer, toch is de situatie daar nu pas voorzichtig aan het stabiliseren. Die golf, dat gaan wij hier nog krijgen. We moeten echt voorkomen dat de zorg nog verder overbelast raakt. Dus ik zeg het nog maar een keer: houd je aan de maatregelen, blijf thuis en was vaak je handen. Er zijn nog altijd mensen die er wat laconiek instaan, maar dit is écht een serieuze zaak.”

Naam: Lisette Verheijen

Woonplaats: Melderslo

Functie: Wijkverpleegkundige in de thuiszorg

Helden in de zorg die ons erdoor slepen
Lisette Verheijen. Foto: De Limburger

Nu nog is het niet nodig om extra diensten te draaien, maar Lisette Verheijen (34), werkzaam bij team Blerick van Groene Kruis Thuiszorg, houdt er rekening mee dat dit op termijn wel nodig is. „Je ziet dat er overal meer zieken zijn, omdat mensen ook met lichte klachten thuis moeten blijven. We helpen andere teams als die in de knel komen.”

Ze komt dagelijks thuis bij ouderen. En natuurlijk, het gaat nergens anders meer over dan over het corona­virus. „De reacties van de ouderen zelf zijn wisselend”, zegt ze. „Sommigen nemen het zoals het komt, maar ik zie echt ook wel stress en grote bezorgdheid. Het is gewoon heel onwerkelijk voor iedereen.”

Soms is zij de enige die een oudere op een dag ziet. Ook mantelzorgers moeten wegblijven als ze zelf niet helemaal fit zijn. Maar over die mantelzorgers is ze zeer te spreken. „We zijn nu aan het bekijken of en waar we eventueel zorg kunnen minderen, om alvast voorbereid te zijn op toenemende druk op ons werk. Zodat we iedereen die dat nodig heeft, ook op langere termijn zorg kunnen blijven geven. Misschien kunnen mensen iets minder vaak worden gedoucht. Of kunnen de steunkousen door een mantelzorger worden aangebracht. Dat bespreken we dan met de familie, en er is alleen maar begrip. Ook de naaste familie zet een tandje bij. We ontmoeten alleen maar meedenkende en meehelpende mantelzorgers. Maar ja, als zij zelf ziek worden, houdt het ook op.”

Ze komt bij ouderen over wie ze zorgen heeft. Die zijn zo kwetsbaar, daar moet het virus echt niet in huis komen. Daar probeert ze niet te veel over na te denken, zegt ze. En ook niet over de scenario’s waarin nog veel meer mensen ziek worden. Het vooruitzicht dat er dan misschien geen plek is in een ziekenhuis, is verontrustend. „En vergeet de sociale component niet. De eenzaamheid neemt toe. Mensen voelen zich ongelukkig. Het gevaar ligt op de loer dat ouderen depressief raken. Wij hebben nu meer dan anders ook een sociale functie.”

Als de vraag straks komt om méér diensten te draaien, lost ze dat in haar privéleven – ze heeft twee kleine kinderen die nu niet naar de opvang kunnen – vast wel weer op, zegt ze. „Weet je, wij zijn zorgmedewerkers. Wij nemen het zoals het komt. Wij dóén.”

Naam: Mirjam van der Mark

Woonplaats: Meerssen

Functie: Verpleegkundige oncologie

Helden in de zorg die ons erdoor slepen
Mirjam van der Mark. Foto: De Limburger

Ze heeft vorige week zes dagen gewerkt, van acht tot acht. Ook in het weekend was ze in touw. „Toen zijn hier kantoren leeggeruimd en omgebouwd tot verpleeg­kamer. We doen er alles aan om goed voorbereid te zijn op een mogelijk nóg grotere stroom coronapatiënten”, vertelt Mirjam van der Mark, oncologieverpleegkundige in het Zuyderlandziekenhuis.

Het is druk maar rustig in haar hoofd, horen we. Dankzij een goed draaiend crisismanagement. „We hebben een operationeel team dat drie keer per dag bijeenkomt om de actuele stand van zaken te bespreken. Wat ook ‘rustig’ maakt, is de solidariteit, flexibiliteit en betrokkenheid. Ja er wordt veel van ons gevraagd, maar iedereen weet, als een tweede natuur, nu moeten we er samen staan: voor het ziekenhuis én de patiënten.”

„De directie heeft ons op het hart gedrukt om niet naar feesten of partijen te gaan, om het risico dat we besmet raken te beperken. Wij moeten op de been blijven. Nee, dat voelt niet als extra druk. Sterker, ik heb al met mijn man afgesproken, als jij ziek wordt, dan slapen we zo lang in aparte kamers.”

De zo hard werkende verpleegkundigen voelen zich gesterkt door spontane aanbiedingen van steun. „ICT-bedrijven die willen helpen als apparatuur moet worden geïnstalleerd, maar ook scholen en zelfs particulieren die aanbieden op onze kinderen te willen passen.”

Ze hoort van collega’s die dagelijks op de IC bij corona-patiënten staan hoe intensief het werk is. „Je moet constant je hoofd erbij houden, jezelf beschermen. Met een bril en mondkapje op en een schort voor. Ook emotioneel valt het niet altijd mee.”

Sinds maandag geldt in het Zuyderlandziekenhuis een totaal bezoekverbod. In de strijd tegen het virus. Bewakers in de hal zorgen ervoor dat er niemand tussendoor glipt. Mensen reageren begripvol. „Je wilt voorkomen dat patiënten besmet raken, zeker hier op de afdeling oncologie, waar al sterk verzwakte mensen liggen.”

Voelt Van der Mark zich een ‘held’? „Ik sta niet zo graag in de spotlights, maar ben wel blij dat wij als verpleegkundigen, na jaren vergeefs roepen richting Den Haag, nu eindelijk de waardering krijgen die we verdienen. Nu kunnen ze niet zonder ons. Wij moeten het land redden. Ik ben er trots op wat wij nu samen neerzetten.”

Naam: Angelique Walthouwer

Woonplaats: Maastricht

Functie: Verpleegkundige in de ouderenzorg

Helden in de zorg die ons erdoor slepen
Angelique Walthouwer. Foto: De Limburger

Maandagochtend viel ook bij zorgcentrum Op den Toren (120 bewoners) in Nuth het besluit: om de bewoners te beschermen, mogen er geen bezoekers meer naar binnen. En dus klom iedereen in de telefoon, om de families daarvan op de hoogte te brengen. Het bracht, behalve een moeilijke taak, ook een vreemd soort saamhorigheid, zegt Angelique Walthouwer (45), verpleegkundige bij de Cicero-locatie. „Het is een heel moeilijke tijd, maar we proberen er met z’n allen het beste van te maken. We zijn in zekere zin dichter bij elkaar komen te staan, iedereen denkt en helpt mee. Hoe druk het ook is, er is blijkbaar altijd nog ruimte om ergens anders mee te helpen.”

Wat helpt, is dat de lijnen kort zijn. „Het management is heel communicatief en duidelijk. We voelen ons erg gesteund.” De bezetting is nog op orde, extra diensten draaien is nog niet nodig. „Het fijne is dat wij ook veel extra handjes hebben van mantelzorgers die bij ons een contract hebben, en van schoolkinderen die ‘wens­medewerker’ zijn. Die worden ook betaald, ja. Omdat ze een contract hebben voor een klein aantal uren, mogen ze hun werk ook gewoon blijven doen.”

Wat de dementerende bewoners eigenlijk meekrijgen van het virus of de beperkende maatregelen? Niemand die het weet. „Nu het bezoek wegblijft, kunnen ze wat onrustiger worden natuurlijk. Dat zullen we moeten afwachten. Voor nu heerst er een onwerkelijke rust.”

Ongeveer een jaar geleden gingen de sloten van de deuren van de afdeling. Sindsdien kunnen de bewoners ook de afdeling af. „Nu proberen we de cliënten zo veel mogelijk op hun kamer te houden, maar dat is bij deze doelgroep nog heel lastig. Een volgende stap zou kunnen zijn dat we daar toch strenger in moeten zijn. Maar dat is nu gelukkig nog niet nodig.”

Alle aandacht gaat steeds, en deze dagen zeker, naar het welzijn van de bewoners, zegt Walthouwer. „De mensen die gezamenlijk in de huiskamer eten, hebben we opgedeeld in kleinere groepjes. Dan maken we kleinere tafels, wat verder uit elkaar. Zo hebben ze een beetje het gevoel dat ze gaan uit eten.” En, zegt ze: „We doen ook zo veel mogelijk om de familie gerust te stellen. We willen ze het gevoel geven: ‘U bent er niet, maar wij zorgen heel goed voor hen.’”

Wie is jouw held in de zorg?

Sociale contacten vermijden, thuis werken, dichte scholen en gesloten cafés. Nederland valt stil, maar de medewerkers in de zorg buffelen door. Het zijn de helden van deze coronacrisis.

Verdient uw huisarts een compliment of wilt u uw wijkverpleegkundige bedanken voor de extra hulp in moeilijke tijden? Laat het ons weten en steek ze digitaal een hart onder de riem. Stuur uw compliment door in maximaal 150 woorden, o.v.v. naam, woonplaats en telefoonnummer. Een verzameling van de complimenten zal online en in de krant worden geplaatst.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen