Waat e waer

‘Een piepklein organisme als global gamechanger, daar kan onze Greta een puntje aan zuigen’

Print
‘Een piepklein organisme als global gamechanger, daar kan onze Greta een puntje aan zuigen’

Afbeelding: De Limburger

COLUMN - Het goede nieuws is dat we heerlijk weer hebben. Dankzij het verplicht maatschappelijk retraite hoor ik nu tijdens mijn ochtendommetje veel meer vogels fluiten dan verkeer foeteren. Wat een verademing. Dit is bijna een AZ-ervaring (Autoloze Zondag 1973). Dat ik dit nog mag meemaken. Tegenover het uitschakelen van zekerheden zoals verdienste, verplaatsing, verschoning en verpozing staat het uitdagen van creativiteit ter voorkoming van verveling. Wat te doen met al die tijd in quarantaine die door velen als nutteloos kan worden ervaren? Die biedt fantastische kansen.

Deze pandemie wordt een eyeopener voor minstens twee generaties die al zijn opgegroeid met de zekerheid dat er altijd wat te beleven valt voor hen die tijdig tickets hebben. Volledig misvormd dus door de gewenning aan het fenomeen van geamuseerd worden in plaats van jezelf amuseren. Wat moeten die nu, nu alle uitvlucht gesloten is? Ja hoor, ik heb al wat eerste ontwenningsreflexen mogen waarnemen. Daar was bijvoorbeeld de onwennige ontdekking van een goed gesprek, voorzichtig een bordspel op tafel openvouwen (‘Wat is dat, een dobbelsteen…?’), ja zelfs het beginnend bladeren in een Boekenweekgeschenk (‘Lekker dun zeg, maar toch nog veel letters…!’). Een samenleving zonder events, kan dat? Mag dat? Hoe moet dat? Het kietelen van creativiteit kan geen kwaad. Uiteindelijk leidt dat weer tot nieuwe inzichten, nieuwe boeken, films, theater- en/of muziekstukken; ook al wil Wiebes daar niet voor betalen. Even gas terug, onder elkaar, om meer te leren amuseren. Reculer pour mieux sauter, zeggen de Fransen. Oftewel, misschien wordt alles straks wel veel beter, dankzij deze pandemische wraak van moeder natuur, middels een boreaal beestje. Een piepklein organisme als global gamechanger, daar kan onze Greta een puntje aan zuigen. Ik geloof er wel in. Nothing to fear but fear itself, zei Franklin D. Roosevelt in 1933. Geen winst zonder verlies, zeg ik nu.

Intussen is onze patio veranderd in een openluchtschooltje. De drie jongste kleindochters hebben de creativiteitsuitdaging van Virusvakantie aangegrepen om hun eigen onderwijs ter hand te nemen met door opa en oma bewaard schoolmateriaal. Ze spelen met overgave ‘klasje’ in de opvang die wij grootouders als onmisbare schakel in de ‘cruciale beroepssector’ bieden. Zonder ons valt heel het raderwerk pas echt stil. De nieuwe status-quo biedt veel kansen. Ook voor een goede doventolk om het ons in te wrijven dat er niets meer is om onze kont mee af te vegen.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen