Mijnstreek

‘God woont voor velen nog steeds in de boom’

Print
‘God woont voor velen nog steeds in de boom’

Afbeelding: De Limburger

/ Heerlen / Hoensbroek -

Pas op, kopte een artikel in de krant ‘de huidige crisis zou wel eens kunnen leiden tot behoefte aan spiritualiteit’. Een bijzondere zin. De relatie tussen crisis en spiritualiteit is niet zo vreemd, maar er voor waarschuwen, des te vreemder. In tijden van nood, ongemak en onzekerheid, zoeken mensen antwoord in het niet-materiële. Zo hebben we toch als mensheid lang gedacht dat alles wat de natuur aan voor en tegenspoed ons te bieden had, verstopt zat in een boom. Totdat er een heerschap in lange pij arriveerde die met de Bijbel in de linkerhand, en een bijl in de rechter, de boom omhakte. Dat in de rechterhand de bijl zat, wil niet zeggen dat hij het bij het rechte eind had. Zijn actie mag zelfs link genoemd worden.

Overigens bleek achteraf God niet in de boom te wonen. Weer jaren later bleek dat diezelfde God ook niet het boek in de rechterhand te hebben geschreven. De samenleving heeft behoefte aan kennis, aan verklaringen. Evident. Ik denk echter dat er nog een lange weg te gaan is op weg naar spiritualiteit. Daar gaat inkeer en zelfreflectie aan vooraf. De afgelopen dagen hebben we wel gezien dat het daar bij velen aan ontbreekt. Overvolle stranden en markten, natuurgebieden en bouwmarkten. Ik zou me nog voorstellen dat bij de bouwmarkt een hoop mensen in de rij hebben gestaan om de schroef aan te draaien die ze klaarblijkelijk vreselijk los hebben zitten.

Spiritualiteit komt na bezinning. Inkeer. Ook een mooi woord in deze context. Anders gaan denken omdat je je realiseert dan je het fout zag of handelde. Maar de struinende heikneuters op de Brunssumerheide afgelopen weekeinde hadden geen tijd voor inkeer. Enige keren was echter wel nodig om bij de drukte in te parkeren. Voorzichtig wordt gesproken over het pré- en post-coronatijdperk. Het tijdperk van toen en het tijdperk van de nieuwe mogelijkheden. Onder druk kan veel vloeibaar worden en in het nieuwe tijdperk denken we terug aan de mogelijkheden die we ontdekten tijdens de crisis. Al die mogelijkheden gaan tijd schelen. Tijd die we kunnen besteden aan spiritualiteit. Als we er aan toe zijn. Maar toch, pas op. Alle samenscholende mensen die menen dat de vakantie vroeg is aangebroken, lijken van God los. Of toch niet?

Voor nu moeten we vaststellen dat we ten opzichte van de natuurgodsdiensten van de oude Germanen niet veel zijn opgeschoten. God woont voor velen nog steeds in de boom. Hij zit alleen nog even vast in de plank die ze voor hun kop hebben.