Impassant

‘Wie nu nog geniepige feestjes organiseert, naar strand of bouwmarkt trekt heeft het op mijn leven gemunt’

Print
‘Wie nu nog geniepige feestjes organiseert, naar strand of bouwmarkt trekt heeft het op mijn leven gemunt’

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Een bekende grap uit het repertoire van ‘volksschrijver’ Gerard Reve: „Ik moet op mijn volksgezondheid letten.” Na Georges Simenon neemt Gerard Reve de meeste ruimte in mijn boekenkast in. Maar waar ik tien jaar geleden altijd een van zijn brievenboeken mee in bad nam, doe ik dat nu niet meer. Zelfs door zijn grootste fans wordt Reve niet meer gelezen. We moeten ons schamen. Neem zijn grap over ‘volksgezondheid’. Om ‘eigen gezondheid’ gelijk te stellen aan ‘volksgezondheid’… profetisch! Want dat is nu onze menselijke situatie. Uw gezondheid is mijn gezondheid. En andersom. Wie nu nog geniepige feestjes organiseert, naar strand of bouwmarkt trekt heeft het op mijn leven gemunt. U wordt bedankt!

Mijn kinderen beseffen dat als geen ander. Ze hebben de rollen omgedraaid. Ze zijn mijn ouders geworden en proberen streng te zijn. „Je mag echt niet meer naar buiten!” Watblief? „We zetten eten aan je deur. Pap, je vertelde altijd dat in jouw jonge jaren de flessen melk op de drempel stonden. Die tijd komt terug!” Ik helemaal binnenblijven? Wacht even. Ik behoor nog niet tot de ‘ouderen’, want de zeven kruisjes staan nog klein op mijn horizon. Ook ben ik niet kwetsbaar, voor zover ik weet. Mijn kinderen: „Jij kan ook besmetten.” Weer die volksgezondheid! Gelijk hebben ze.

Toch ga ik stiekem eropuit. Maar veilig. Niet naar mijn dagelijkse doel, de Maastrichter binnenstad. Ik doe zoals iedereen doet en mijdt het centrum. Ook Maastricht lijkt dezer dagen op Rotterdam 1940: iedereen lijkt naar de buitenwijken gevlucht en de verdere omgeving. Op het Vrijthof kun je een kanon afschieten, maar de Brupo is knatsjvol. Op de Louwberg en Sint-Pietersberg is zo mogelijk nog meer volk. Als mieren kruipen we over de hellingen. De vergelijking gaat niet helemaal op. Mieren besnuffelen elkaars snuit. Op onze twee bergen wordt wél het goede voorbeeld gegeven. Op de wandelpaden houdt bijna elk mens zich aan de anderhalve meter afstand. Iedereen is vriendelijk, zegt goedendag. Social distancing is de nieuwe dans die iedereen al onder de knie lijkt te hebben. Is het pad te smal, zoals langs de koetsierswoning aan de Mergelweg omhoog, dan springen we elegant op de hoge berm.

We denken allemaal aan de volksgezondheid. Die van onszelf. Hopelijk ook aan die van de ander.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen