Waat e waer

‘Hebben wij er veel van geleerd? Niet zo veel als nodig en nuttig was geweest, zo moet ik nu vrezen’

Print
‘Hebben wij er veel van geleerd? Niet zo veel als nodig en nuttig was geweest, zo moet ik nu vrezen’

Afbeelding: De Limburger

COLUMN - Binnenblijven in tijden van corona is zo slecht niet; in meer dan één opzicht. Schrijven (en lezen) doe je toch al voornamelijk binnen, dus voor mij persoonlijk is het bepaald geen straf. Wel start mijn dag al vele jaren, ook nu (gelukkig nog steeds), met een stevige wandeling.

Wat de Ierse neurowetenschapper Shane O’Mara in zijn boek Te voet beschrijft, weet ik dus allang uit ervaring: als we opstaan en gaan lopen, komt ook onze geest in beweging. Maar niet van wie in kuddeverband strand of hei opzoekt; dat is een bewijs van geestelijke stilstand.

Ja, het is mooi om nu nog meer tijd aan lezen, luisteren en kijken te mogen besteden. En leuk is ook al dat digitaal uitwisselen van tips. Zo kwam ik weer eens uit bij De Pest van Albert Camus. En nog mooier was de ontdekking dat de in 1947 bij Gallimard uitgegeven originele versie La Peste in mijn bieberfenis van vader zaliger blijkt te staan, voorzien van annotaties met een dun lerarenpotlood. Dit huiveringwekkende beeld van een fictieve pestepidemie zou nu verplichte leesstof moeten worden voor iedereen die de overheidsregels rond corona nog steeds aan de laars lapt; tegen beter weten ervan uitgaande dat deze idioten niet te laaggeletterd zijn. Deze gevonden persoonlijke link met het verleden zet mij na het lopen nog meer aan het denken: hoe ging dit in tijden van mijn ouders en grootouders? De Spaanse griep in 1918? De Duitse bezetting in ’40-’45? Er waren veel bedreigingen, veel beperkingen, veel waarschuwingen, veel slachtoffers. Hebben wij er veel over gepraat? Hebben wij er veel van geleerd? Niet zo veel als nodig en nuttig was geweest, zo moet ik nu vrezen.

In de middag spring ik nog even op de Pinarello voor het solo afleggen van een gepaste afstand buitengaats, voor een deel langs de Doodendraad om niet in België te verzeilen. Daarna een mooi troostverhaal openslaan in Mythos van Stephen Fry, dat me terugvoert naar de mythologielessen van ‘professor’ Emile Suilen uit Swalmen op het Bisschoppelijk College in Weert, in tijden van de Nacht van Schmelzer toen The Beatles populairder waren dan Jezus Christus. Dan wordt het tijd voor het avondeten. En omdat we het niet kunnen trekken om elke dag thuis bezig te zijn met het economisch redden van bereiders die plots ook bezorgen, verrassen we onszelf met eigen culinaire hoogstandjes. Terwijl iedereen met quarantainevlag in top zit te ‘broodbomen’ en wachten op de bezorger, trekken wij de provisiekast open en richten iets aan dat naar moeders analoog overgeleverde tips steevast start met ’n steek gooj boeëter.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen