De halte

‘Geen straat in Venlo is al zo lang onderwerp van discussie en overleg’

Print
‘Geen straat in Venlo is al zo lang onderwerp van discussie en overleg’

Afbeelding: De Limburger

Venlo / Hout-Blerick / Boekend / Steyl / Lomm / Tegelen / Velden / Belfeld / Blerick / Arcen -

COLUMN - Het waren de dagen van corona light, van het elkaar geen hand meer geven en er lacherig om doen. We hadden nog geen besef van de volle omvang van de pandemie, laat staan van de ernst ervan. Onbekommerd waren we met Arriva onderweg naar halte Maagdenbergplein. Het was redelijk druk in de bus, de sociale afstand van anderhalve meter gold nog niet dwingend.

Een heer op de bank aan de overzijde van het gangpad knikte ons spontaan toe. Hij vroeg of we onderweg waren voor het stukje in de krant van woensdag. Inderdaad, op deze mooie lentedag waren we van plan om via de Vierpaardjes, de Bovenste en Onderste Molen weer naar de Vierpaardjes te wandelen.

Vierpaardjes is een bijzondere straatnaam en een bijzondere straat. Eerst de naam. Volgens de overlevering stonden er aan de voet van de steile Kaldenkerkerberg vroeger altijd paarden klaar. De zware karren met groenten, die door handelaren naar de Duitse markten werden gebracht, konden best wat extra pk’s gebruiken. Tegen een vergoeding werden de hulppaarden ingespannen en ter hoogte van café De Kraal weer uitgespannen. De dieren liepen zelf in sukkeldraf terug naar hun eigenaren. De komst van de spoorverbindingen met Duitsland luidde een nieuwe tijd in. De naam Vierpaardjes bleef. Een mooi verhaal.

Nemen we er echter de bekende Tranchotkaart bij uit 1805, stuiten we mogelijk op een andere verklaring. Op de plek van de Vierpaardjes, lezen we de veldnaam ‘Vierpartgens’. Het staat in sierlijke letters op een terrein, dat in vier parten is verdeeld. Vierpartgens zou, omdat de oorspronkelijke betekenis in de vergetelheid raakte, verbasterd zijn tot Vierpaardjes. Een bijzondere straatnaam dus, maar ook een bijzondere straat. Geen straat in Venlo is al zo lang onderwerp van discussie en overleg. Nog steeds echter daveren de treinen met vaak gevaarlijke stoffen langs de huizen. De financiering van de ondertunneling van de spoorwegovergang is opnieuw op losse schroeven komen te staan. Het lijkt een gebed zonder einde.

De plotse overgang na het laatste huis maakt de straat ook bijzonder. Het asfalt houdt op, we lopen verder over een bospad en betreden een andere sfeer. Aan het einde gaan we via een trap naar beneden en kijken over een vijver naar hotel De Bovenste Molen. In vervlogen jaren was dit een van de meest luxueuze etablissementen in Noord-Limburg. De gasten werden door een gerant in livrei welkom geheten. Het restaurant genoot landelijk faam. Bij het hotel lagen tennisbanen en een manege. (Wordt vervolgd.)

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen