Opinie

‘Na ruim twee weken terrasloze quarantaine begin ik haar klaagzang te missen’

Print
‘Na ruim twee weken terrasloze quarantaine begin ik haar klaagzang te missen’

OP DE KORREL – Op het terras waar ik na gedane arbeid graag mag plaatsnemen, komt met dezelfde frequentie ook een vrouwtje van bijna negentig. Aardig mens. Het enige nadeel is dat ze telkens weer hetzelfde verhaal vertelt. Keer op keer. Daar is ze zich niet van bewust, maar dat maakt het niet minder irritant. En ‘verhaal’ is overigens een groot woord; het is meer een klaagzang. Die gaat zo, steeds in dezelfde volgorde uiteraard: „Ik ben moe, ik heb pijn, ik heb het koud, mijn man is al meer dan twintig jaar dood, en ik heb verder niemand meer.” Om vervolgens steevast tot die ene conclusie te komen: „Ik ben zo eenzaam.”

Dat is natuurlijk erg genoeg, maar dat vond ik ook al toen ik het één keer had gehoord. Nu ze haar plaat al minstens vijfhonderd keer heeft afgedraaid, zijn er dagen geweest dat ik vurig hoopte dat ze een dagje zou overslaan. Dat ze haar eenzame huiskamer zou verkiezen boven een bezoekje aan het terras. Dat getuigt niet van heel veel medemenselijkheid, maar er zijn nou eenmaal grenzen aan wat een mens kan hebben.

En toch: na ruim twee weken terrasloze quarantaine begin ik haar klaagzang te missen. Dit moet ook niet meer te lang duren, want dadelijk ben ik de volgorde kwijt.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen