Waat e waer

‘Een mens, ook een jarige, heeft niet veel nodig om de gelukshormonen op te schudden’

Print
‘Een mens, ook een jarige, heeft niet veel nodig om de gelukshormonen op te schudden’

Afbeelding: De Limburger

COLUMN - Toen was ik jarig. Of nog lang niet? 2019 was een kroonjaar, 2020 is een coronajaar. Ik verraste mijzelf met een quarantaine-interview.

- Hoe hebt u het gevierd?

Hoe ik mijn verjaardag vierde? Om te beginnen met dit gelijknamige verhaal van Remco Campert. Over een man die door niemand wordt gefeliciteerd.

- En hoe ging dit bij u?

In tijden van zuigt iedereen zich vacuüm vast aan de social media mem.

- U werd wél gefeliciteerd?

Zeg maar digitaal doodgeknuffeld. Ongelofelijk. Zoveel vrienden kan een modaal mens niet hebben, maar toch bleven ze elektronisch binnenstromen, via alle kanalen; en zowaar nog twee kaartschrijvers. De Poort van Limburg was te klein geweest.

- Wat ging er door u heen?

Vijf liter bloed en wat hoge nood.

- Hoe verliep de dag verder?

Het was de eerste echt mooie lentedag; net als op mijn geboortedag. Ik trakteerde mijzelf op een wandeling langs veelbelovende aspergebedden in uitslapend buitengebied.

- Uw vrouw hing intussen de slingers op?

Dat doen wij al jaren samen.

- En toen koffie met vlaai?

In Weert gaan minstens acht punten uit een vlaai; dat is geen doen met z’n tweetjes. We hebben ons symbolisch beperkt tot een misérablegebakje.

- Er kwam niemand op de koffie?

We hebben strikt de RIVM-richtlijn gevolgd om verder sobere koffietafels te voorkomen.

- Hoe toch voort op zo’n dag?

De zaterdagsudoku oplossen en de vuurkorf stoken met virusbijlagen.

- En toen kwam er alsnog iemand langs?

Ja, mijn vrouw begon plots te zingen van lang leven en zo, ze verdween even en keerde terug met twee quarantainebierpakketten van stamcafé Tramhalt.

- Zo werd het toch nog feest?

Lekker, ja. Met IPA, Palm, Mort Subite en nog zowat bemoedigends. Wat kaas en worst erbij. Een mens, ook een jarige, heeft niet veel nodig om de gelukshormonen op te schudden.

- Ook nog wat sterrenvoer laten bezorgen?

Nee, wel een eigen salade ‘Niesoise’. Heerlijk, met een mooi wit wijntje van het huis.

- En daarna een avond op de bank met Robert ten Brink en Bankgiro Miljonairs?

In godsnaam, ik was jarig, toch niet dood. We hebben genetflixt met de nieuwe La Casa de Papel. Geen happy end, dus passend in tijden van.

- Mag ik tot slot vragen hoe oud u bent geworden?

Ja, dat mag.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen