Impassant

‘Maar van de andere kant is er juist veel méér ruimte gekomen voor inval, opwelling, bonnefooi, rad van avontuur’

Print
‘Maar van de andere kant is er juist veel méér ruimte gekomen voor inval, opwelling, bonnefooi, rad van avontuur’

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Die ovenfrietjes erbij, nee, dat hadden we niet moeten doen. ‘Mijn Eetmeter’ van het Voedingscentrum, die ik driemaal daags plichtsgetrouw aanvul, reageert genadeloos. Frieten? Staan niet in de Schijf van Vijf!

Wat erger is: vijfhonderd calorieën aan de broek! Waarmee ik vandaag al over de tweeduizend kom. En dan moet ik nog beginnen met avonddrinken! De boetedoening waarop ik mezelf trakteer: een extra rondje door Maastricht fietsen. Stevig tempo graag. Gauw, voordat de zon ondergaat!

Hier is de lijst van wijken die ik met een doortocht heb vereerd: Trichterveld, Belfort, Pottenberg, Dousberg, Caberg, Ravelijn, Statenkwartier, Boschstraatbuurt, Wyck, Stokstraatbuurt, Villapark, Jekerdal en zo weer naar huis in Biesland. Een derde van de frietenportie goedgemaakt. Voedingscentrum beetje tevreden.

De route was niet van tevoren bedacht. Wordt al drie weken niet meer gedaan, iets uitstippelen. Bij elk kruispunt geef ik een slinger aan een denkbeeldige richtingwijzer: linksaf, rechtdoor, rechtsaf? Zeg het maar! Want wat maakt het uit: er is toch geen winkel of kroeg waar je naartoe moet. Reisdoel? Welk reisdoel? Dat is een groot verschil met het pre-coronatijdperk. Van de ene kant is er meer berekening. Als er een medemens aankomt begin je al te calculeren: houdt die vent links? Zwenkt hij op het laatste moment naar rechts? Snapt die potentiële moordenaar überhaupt wat anderhalve meter is? Maar van de andere kant is er juist veel méér ruimte gekomen voor inval, opwelling, bonnefooi, rad van avontuur. Op goed geluk loop of fiets je een straat in die je nog nooit van je leven in die richting hebt genomen. Hé, kijk daar nu! Het Eiffelgebouw! Doemt op aan het eind van deze straat! Dat kan haast niet!

Het kan wel. Op tijd van drie weken is de beleving van je geboortestad verdubbeld. Over de Eiffel gesproken. Tijdens mijn ‘boetedoening’ zoefde ik - pas op: het fietspad is tweerichtingsverkeer! - de Fort Willemweg af. Op dat moment viel de ondergaande zon precies op de 266 ramen van dit industriële monument. Een explosie van licht en hoop op betere dagen.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen