Project 46: ‘Mijn overleden kind mag geen nummer worden’

Rik van Hulst en Judith Janssen bij de Breulderweg in Echt, waar hun zoektocht begon. © Jeroen Kuit

De Limburger ging een jaar lang op zoek naar de verhalen achter de verkeersdoden uit 2018. Na negentien portretten van slachtoffers leerden we van nabestaanden: blijf met ze praten over hun geliefden.

Judith Janssen en Rik van Hulst

Hectometerpaal 26.0 langs de A73. Net voorbij het viaduct, ter hoogte van Swalmen. Een verkeersbordje dat we ooit dagelijks achteloos passeerden. Inmiddels weten we beter: hier stierf Toon Verlienden (58) nadat hij op een pijlwagen was gebotst. Hij had net zijn vriendin nog gebeld om te zeggen dat hij bijna thuis was. Als we er nu voorbijrijden, schiet zijn dood telkens door ons hoofd.

Lees ook: Zo is het leven voor nabestaanden na een dodelijk ongeluk

Dodelijke val

In de hele provincie kennen we sinds Project 46, ons onderzoek naar de impact van de verkeersdood, dat soort plekken. Bij de bochtige Breulderweg in Echt waar Kelly Geerlings (15) verongelukte. De rotonde in Heerlen, waar Bea van Geffen (73) op haar fiets een dodelijke val maakte. Of het tankstation in Horst waar Malika Radkte (17) de klap tegen een boom niet overleefde.

Ooit waren dat heel gewone plekken. En waren de slachtoffers slechts nummers op een anonieme politielijst. Het afgelopen anderhalf jaar hebben we ons verdiept in die nummers.

We zochten uit wie de 46 verkeersdoden waren die in 2018 in Limburg verongelukten. We spraken tientallen uren met de nabestaanden van negentien slachtoffers. We weten nu wie ze waren, wat er gebeurde die fatale dag en welke impact hun dood heeft op hun nabestaanden.

Waarschuwen

Soms waren de gesprekken emotioneel, soms werd er gelachen. Maar praten wilden ze allemaal. Om te waarschuwen (‘Ga niet rijden als je moe bent’), om te laten zien in welke nieuwe realiteit nabestaanden leven (‘Ik kan nog best genieten van de dag of een goede grap, maar of ik ooit nog echt gelukkig word?’) én om ervoor te zorgen dat hun geliefden nooit worden vergeten (‘Mijn kind mag geen nummer worden, dat zijn mensen al genoeg in deze wereld’).

Nabestaanden vonden het vaak fijn ‘weer eens’ uitgebreid te vertellen over hun geliefden. Want hoe cru het ook klinkt, voor de omgeving gaat het leven vrij snel weer door. Niet iedereen kan omgaan met het grote verdriet.