‘Het is fijn om te doen en het weer is ons goed gezind’

Print
‘Het is fijn om te doen en het weer is ons goed gezind’

Ilse Jeurninck speelt voor de bewoners van zorgcentrum St. Joseph in Nederweert. Afbeelding: Arjanne van Voorst

Ospel / Leveroy / Nederweert / Nederweert Eind / Ospeldijk -

„Goedemorgen allemaal, hebben we er zin in,” vraagt Ilse Jeurninck, muziektherapeute van Stichting Land van Horne, aan de bewoners achter het glas van zorgcentrum St. Joseph in Nederweert. Ze zwaaien terug en als Ilse met haar gitaar het Limburgs volkslied inzet, zingen ze mee.

Sinds twee weken is Ilse, samen met de andere muziektherapeuten en muzikanten van de stichting Erato Muzikaal Contact, begonnen met het houden van tuinconcerten bij de zorgcentra van Land van Horne. „Het is fijn om te doen en het weer is ons goedgezind,” lacht Ilse, kijkend naar een strak blauwe lucht.

Out of the box

Op de verschillende locaties mogen nu alleen medewerkers die zorgdragen voor het primaire zorgproces naar binnen om verspreiding van het coronavirus onder de kwetsbare ouderen te voorkomen. Ilse en vele anderen werken thuis. In navolging van de voorbeelden in het land, ontstond bij Ilse het idee om op afstand muziek te gaan maken voor de bewoners. „De situatie dwingt je om out of the box te denken. Als het niet binnen kan, wellicht dan buiten voor het zorgcentrum?” Met dat idee stapte Ilse naar het Crisisteam Corona van het Land van Horne. Dat juichte het initiatief toe, mits het de gezondheid van de muzikanten en de bewoners niet in gevaar brengt. Naast de buitenoptredens zingt Ilse ook via een livestream met de bewoners en zingt ze video’s in, die te bekijken zijn via Stichting Land van Horne op YouTube.

De in Nederweert opgegroeide Ilse werkt al tien jaar bij Land van Horne, waarvan het laatste jaar als muziektherapeute. „Normaal heb ik veel en intensief contact met de bewoners.”

Hart onder de riem

Een muziektherapeut zet muziek bewust in om bepaalde doelen bij bewoners te bereiken. Denk aan het activeren en prikkelen van het muzikale geheugen of juist om te kalmeren en te troosten. „Nu gaat dat niet en wil je vooral dat de bewoners blij worden van de muziek en het een positieve afleiding voor hen is. Het is mijn manier om ze een hart onder de riem te steken en ze te laten voelen dat ze niet worden vergeten.”

Ilse treedt ongeveer een half uur op. Halverwege wisselt ze van instrument. Ook al is de gitaar versterkt, de accordeon horen de bewoners beter. Het volle geluid van de accordeon zorgt ervoor dat de muziek langer in de lucht blijft hangen. „Nog even en het sjoenkelen kan beginnen”, moedigt Ilse de bewoners aan. Er volgt een walsje en als verzoeknummer vraagt een bewoner nog een keer het Waar in ‘t bronsgroen eikenhout aan. Dan zet Ilse het lied Aan alles komt een eind in. Er wordt uitgebreid gezwaaid en dan gaan de bewoners met hulp van het personeel richting hun kamers.

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu