Column

‘Dat vier weken baardje kon er nog net mee door’

Print
‘Dat vier weken baardje kon er nog net mee door’

Moeder Planthof opent het raam om te praten met haar zoon. Afbeelding: De Limburger

Meerssen / Ulestraten / Moorveld / Bunde / Rothem / Geulle / Gronsveld / Eckelrade / Noorbeek / Mheer / Ulvend / Sint Geertruid / Cadier en Keer / Mesch / Oost-Maarland / Withuis / Rijckholt / Bergenhuizen / Terlinden / Banholt / Bemelen / Margraten -

COLUMN - Sinds de crisis bel ik vrijwel dagelijks met mijn moeder. Even langsgaan was al nooit eenvoudig. Ze woont 250 kilometer verderop. De oplossing om elkaar te kunnen zien is gevonden: Facetimen!

Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn bijna 89-jarige moeder heeft de geneugten van het digitale tijdperk aan zich voorbij laten gaan. Mailen, appen, sociale media: ze heeft geen flauw benul en voelt zich gelukkig in haar oase van onwetendheid. Ze heeft een vriendinnenkring waar je u tegen zegt, en besteedt haar tijd liever aan bellen en hen bezoeken in haar Oma Duck autootje.

Het moest er in coronatijd echter toch van komen. Ma woont nog zelfstandig, maar verkeert nu net als veel ouderen in een isolement. Klagen doet ze niet. Met mijn broer en twee zussen hebben we desondanks de koppen bij elkaar gestoken, via een groepsapp, wij wel. We wonen allen ver bij haar vandaan. Broerlief had nog een oude iPhone. Hup een belabonnement erbij. Op naar Almelo.

Nadat mijn broer terug kwam van zijn ‘helletocht’, want hij nam de pittige taak op zich om haar de werking van de smartphone en het facetimen uit te leggen, deed hij ons verslag. Met de tussenruimte die de anderhalve meter samenleving (nog) vereist, heeft hij haar geleerd met haar vinger op een schermpje te tikken. Swipen sloeg hij nog maar even over.

Ik nam de proef op de som. Kam door het haar en bellen, via facetime. Geen gehoor. Dan maar even met de oude telefoon. Ze had haar nieuwe speeltje naast zich liggen, maar niets gehoord. Mijn broer zei nog zo: we moeten oordopjes regelen.

Toen we elkaar dan toch in beeld hadden, straalde ze. De vier weken beharing in mijn gezicht kon er nog net mee door. Zolang het maar niet zo erg is als bij die trainer van PSV. Kom, hoe heet die ook alweer? De rode knop om het gesprek te beëindigen had ze snel gevonden. Woesh, weg was ze.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen