Portsiejoeën Plat

Jinne prul (63): Batteknaok

Print
Jinne prul (63): Batteknaok

Pieng an d’r kop. Afbeelding: ING Image

Kerkrade / Eygelshoven -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Mennieg kier hat ’t Biela mósse laache. D’r Kep hat ing vlek óp d’r bakkeknaok. Alle meuglieje klure hat die jehad.

“Joa, laach mar, vrauw. Iech zits d’rmit.”

“En iech mós d’rhin kieke. Zien alle meuglieje klure vuurbij kómme.’

“Dat broechs te nit tse zage. Iech kiek nit mieë in d’r sjpeiel. Mar mós ‘t va diech waal hure. Hu is e blauw. Da weëd ze lanksaam rozza. Zoeë jeet dat al ing tsiet hei.”

“Dat is doch um tse laache. Weë kunt noen óp ‘t iedee um ing lats durch de brivvebus tse sjtèche. Mit ing klammer draa. Vuur d’r posbode.”

“Iech kom óp dat iedee. Durch dat verdomde vieres. Iech wil nit durch de pos aajesjtaoche weëde.”

“Los die brivve doch jeweun in de bus valle. Da kanne vier ze jans ainfach óp aafsjtand óprafe. Mar nè, d’r Keppie moeët alwerm jet bedinke. Doe jongs wie e hunke óp de vósmat zitse. Wade óp de pos.”

“Da broecht die posdoef nog ummer nit die lats teëje mie jezich tse sjtoeëse.”

’t Biela vingt werm aa tse laache.

“’t Is doch jelui.”

D’r Kep sjpringt en sjneurt noa de kuche.

“Wat is noen alwerm, man?”

Heë kunt tseruk mit e aierdöpje.

“Wat móts te doamit?”

‘‘Gebarentaal, Biela!”

“Wat is dat?”

“Dat zient vier doch zoeë döks óp d’r tillevies. D’r minister vertselt jet en d’rneëver sjteet ing vrauw. Die sjniet jezichter, beweëgt mit vingere, heng, erm en bee.”

“En wat hat dat aierdöpje doamit tse maache?”

“Die vrauw vertselt óp die maneer an lu die nit mieë hure kanne, wat d’r minister zeët.”

“Wat hat dat mit diech tse maache?”

Heë wiest noa boese.

“Kiek doa kunt e.”

An duur kunt d’r Sjaak mit de pos. Nog ummer mit inne loemel vuur d’r mónk. D’r Kep klopt óp de vinster en winkt. D’r Sjaak bliet sjtoa. Mit d’r wiesvinger en d’r doem maat d’r Kep e ovaal runke. An duur trukt d’r Sjaak de sjouwere óp.

“Wat meens te noen”, zeët ’t Biela, “dat sjnapt jee miensj.”

Mit de anger hank zetst d’r Kep ’t aierdöpje óp de vinsterbank. Heë hilt de hank mit ’t ovaal rönke d’rboave. Da wies te noa ’t rönke en durch de vinster noa d’r Sjaak. Deë wiest noa ziene bakkeknaok en da noa d’r Sjaak. Heë jriemelt ins en leuft durch.

D’r Kep ruft kaihel durch de vinster: “Dat bis doe!”

Heë drieënt ziech um en kiekt ‘t Biela aa.

“Zies te. Dat is ‘gebarentaal’. Zoeëjaar de posdoef sjnapt ‘t. Duudliejer hauw iech ’t doch nit kanne zage.”

“Joa en wat dong d’r Sjaak. Dat woar óch duudlieg. Heë wiezet noa diene bakkeknaok mit al die sjun klure.”

“Ejaal, heë wees noe waal dat iech hem inne aierkop ving.”

“Dinks te?”

“D’r sjlauws te is e nit. Dat sjtimt. Mar dat hat e doch bejrèfe.”

“Of heë dinkt. ‘Wat is d’r Kep doch inne faine man’.”

“Inne faine man? Iech inne faine man vuur dem?”

“Joa. Iech dink dat nit alling. Iech wees ’t wal zicher.”

“Ónmeuglieg!”

D’r Kep vrieft ziech ins uvver d’r bakkeknaok.

“Joa, inne faine man. Noe sjwieg miech.”

“Doe dinks ummer ’t sjleëte van deë man. En dat is ubberhaups nit ezoeë. Wits te wat heë jedaad hat? “Wat sjun van d’r Kep. Deë wunsjt miech Freulieje Oeëstere.”

“Los miech nit laache. Meens te wirklieg dat e ’t nit jesjnapd hat van deë aierkop?”

Heë sjtiert noa de vinster en da noa d’r plavong.

“Meens te dat wirklieg”, vroagt e nog ins.

Oane wieër nog jet tse zage jeet e de trap eróp. Noa d’r zölder. Nit lang bliet e voet. Heë kunt al flot eraaf mit ing tuut i jen heng.

“Wat zits doa i?”, vroagt ’t Biela.

“Dat zals te wal zieë.”

Heë kiekt durch de vinster eroes. Da sjneurt e flot noa d’r jank. ’t Biela ziet d’r Sjaak an de uvverzie van de sjtroas. Doa bringt e noen de pos. Heë zetst d’r fiets teëje inne lampepoal. D’r Kep ziet ‘m óch. Durch de brivvebus. Oes de tuut holt e ziech inne megafoon. Dem hat e nog van de Vasteloavend. Heë hilt ‘m vuur de brivvebus en ruft d’rdurch: “Aierkop!”

D’r Sjaak deet jraad of e nuuks huet.

D’r Kep ruft nog ins: “Aierkop”.

Mar d’r Sjaak jebiert nit d’rhin.

Da e paar moal hingenee: “Aierkop. Aierkop. Aierkop!!!”

D’r Sjaak sjtiegt óp d’r fiets. Kliengelt e paar moal mit de fietssjel en vingt aa tse zinge.

“Kliengeliengelieng, Kliengeliengelieng. Hei kunt de aierman!”

D’r noaberman kunt jraad aalofe. Deë winkt noa d’r Sjaak.

“Wat inne loestieje posbode. Dat deet ós nui jód. Faine keël!”

D’r Kep zitst óp de vósmat. Mit d’r ruk teëje de duur. D’r megafoon in ing hank.

’t Biela bekiekt ‘m ziech.

“Weë is noen ’t jruetste ai?”

D’r Kep duit ’t knuupje van d’r megafoon oes. En bliet nog ing tsiet zitse.

’t Biela drieënt ziech um.

“Jetietsjd”, zeët ’t mit inne laach.

De nieëkste kier jeet ‘t wieër.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen