Impassant

‘Dat het nieuwe coronavirus bestaat zal ons een rotzorg zijn. Als het maar niet in de buurt van ons lichaam komt’

Print
‘Dat het nieuwe coronavirus bestaat zal ons een rotzorg zijn. Als het maar niet in de buurt van ons lichaam komt’

Ad van Iterson. Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN -Ik was twintig en de wereld lag voor me open. Toch ging ik niet graag naar buiten. Het verlaten van mijn kamer kostte me minstens een halfuur.

Ik had twee gaspitten en vijf stopcontacten. Opgeteld zevenmaal gevaar. „Heb je naar het gas gekeken?” vroeg ik aan mezelf. „Ja! De knop wijst naar de nul. Ik ruik ook niks verdachts.” „Stopcontacten?” „Allemaal gecontroleerd. In niet één contact steekt een stekker.” „Weet je dat absoluut zeker?” „Absoluut! Nou, ja, absoluut…” Mijn bange ik had weer gewonnen. Het rondje kon weer van vooraf aan beginnen.

Een bezoekende vriend zag mij zo lijden en concludeerde: compulsief gedrag. Is erfelijk, wist hij ook te melden. Of dat laatste klopt, betwijfel ik. Mijn dwangstoornis is vanzelf overgegaan. En mijn woning is nooit ontploft of afgebrand, wil ik ook even gezegd hebben.

Iets van toen is gebleven: belangstelling voor andere mensen met zo’n neurose. Soort van solidariteit. Aan een pleintje in Maastricht-West woont een man die zijn grasperk met een nagelschaartje bijhoudt. Ik loop er elke week langs. Om zijn werk te controleren. In de loop der jaren heeft hij zich ook ontfermd over het gras aan de overkant, rond de speeltoestellen. Die van de gemeente zijn blij met hem.

Ander voorbeeld: de Wyckse dame die iedere bekende, hoe vaag ook, twee smakzoenen verkoopt. Even rap uitgevoerd als een profbokser z’n directe linkse en rechtse. Haar motief zal u verbazen: zo vermijdt ze dat ze eventueel zélf wordt gezoend. Mannen hebben geprobeerd haar terug te pakken - nooit gelukt. Zal de Wyckse onsmakelijk vinden, mannenlippen. Riskant misschien ook. Ziektes. Want dat staat centraal bij mensen met een dwangneurose: reinheid en gevaar. Zo heet ook de beroemde studie van antropologe Mary Douglas uit 1966. Haar briljante gedachte: vuil is alleen vuil als het zich bevindt waar het niet hoort te zijn.

Dat het nieuwe coronavirus bestaat zal ons een rotzorg zijn. Laat lekker dabbelen. Als het maar niet in de buurt van ons lichaam komt. Dan wordt het vuil en gemeen.

Gisteren heb ik weer mijn ruime rondje om de Brusselsepoort gemaakt. De man met het nagelschaartje was nu bewapend met een tandenborstel. Hij bracht desinfecterende gel aan op de speeltoestellen en begon driftig te schrobben. Herkenbaar.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen