Hute-te-tuut

Over losse blaadjes en leven na de dood

Print
Over losse blaadjes en leven na de dood

Afbeelding: Ruth Schouwenberg

Tegelen -

We hadden op kantoor net pizza’s besteld voor de middagpauze, toen de telefoon ging. Het ging niet goed met pap. Hup, de auto in en hals over kop naar Maria Auxiliatrix. Iedereen zat al rondom het bed.

Heeroom Paulus had zijn jongere broer de laatste heilige sacramenten toegediend. In het bijzijn van ons allen sloot mijn vader een uurtje later voorgoed zijn ogen. Op hetzelfde tijdstip schoof een wolk voor de zon en verduisterde eventjes de kamer. Een heel bijzonder moment, een mooi afscheid, vandaag precies 17 jaar geleden.

Een aantal jaren later, toen mijn moeder verhuisde, kwam een map met allerhande krantenknipsels, losse blaadjes en viltjes met aantekeningen van ôzze pap, in mijn bezit. Jarenlang lag de map stof te vangen, totdat ik laatst in het kader van ‘ik heb nu toch niks anders te doen’ alles eens ging doorspitten. Ik kwam honderden mopjes, woordgrapjes en zelfverzonnen liedjes uit de zeventiger jaren tegen. Aha, dus daar hebben wij kinderen dat van! Alles opschrijven wat je ooit nog een keer zou kunnen gebruiken voor een verhaaltje of voordracht.

De handgeschreven aantekeningen waren in de loop van de tijd enigszins vervaagd, maar met behulp van mijn beeldschermloep kon ik toch de meeste krabbels ontcijferen. Ik heb in mijn uppie hardop zitten lachen bij het uittypen van al die flauwekul. Ik zag mijn vader ook weer zo voor me. Gniffelend en schrijvend tussen andere stamgasten aan de toog in een Tegels café. Genietend van een pilsje of een citroentje met suiker. Toentertijd vaak met vriend Breur, die afgelopen maand op 97-jarige leeftijd aan zijn laatste reis begon. In de hemel zal de anderhalve-meter-afstand-samensterving (Godzijdank) niet van toepassing zijn. Ze kunnen elkaar daar dus, zonder enig risico te lopen, als vanouds begroeten met een ferme handdruk en een schouderklopje. Gezellig daarboven tussen de sterren, weer samen met oude bekenden, vrienden en kasteleins, die ook in de wolken zijn. Klassineren over de aardse beslommeringen, sjtraevele over hemelse geneugten, maar vooral…flauwekul maken en veel lachen. Bestaat er iets hemelser?

We hebben afgelopen jaren vaak afscheid moeten nemen van mensen die ons dierbaar waren. De dood hoort nu eenmaal bij het leven. Maar mensen zijn pas écht dood als we niet meer aan ze denken. Wat laat iemand na voor de achterblijvers? Voor mij was de map met losse blaadjes een schatkist vol mooie herinneringen.

Reacties: schouwdings@hetnet.nl

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen