Impassant

‘Rust zacht, Lucille’

Print
‘Rust zacht, Lucille’

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Tussen alle coronadebatten door knalde het nieuws binnen dat Little Richard is gestorven. Ons is door de oudere generatie wijsgemaakt dat Bill Haley de vader van de rock-'n-roll was. Omdat hij een blanke was? Vast en zeker. Of speelde mee dat Bill Haley in Maastricht had opgetreden, in het Staargebouw, en dat hij daarmee een beetje eine vaan us was geworden? Als het om Maastrichts chauvinisme gaat is niets te gek.

Pas later drong het besef bij ons door dat rock-’n-roll een zwart fenomeen was. Chuck Berry, Little Richard, Bo Diddley. En, belangrijker, dat het steengoeie muziek was. Want dat hadden wij weer onszelf wijsgemaakt: dat ‘vetkuivenmuziek’ op zijn best een onbeholpen voorloper van de ‘echte muziek’ was. Mijn generatie, omhuld door psychedelische geuren, kleuren en klanken, schudde de lange haren heen en weer bij de gedachte aan Elvis die in Las Vegas nog altijd met de heupen schudde.

We dachten het er niet bij, maar dat was het onderliggende gevoel: wij hadden eindelijk van ze gewonnen! Rond 1970 liepen nog maar een paar vetkuiven rond. In de Soerabajabar, in de frituur. Een beklagenswaardige groepje, als een uitgebluste indianenstam in een reservaat. Vijf jaar eerder heersten ze over de stad. Mochten we meemaken dat ze onze cafés in elkaar ramden, op een knab veegden. Amok in de Paddock. Puur omdat de ‘langharigen’ de leukste meisjes hadden ingepikt. Zielenpoten op hun Zündapp.

De rock-’n-roller als uitgerangeerde macho. Te eenzijdig beeld. ‘Uitgerangeerd’ bleek niet te kloppen. Zowel The Velvet Underground als Led Zeppelin namen een nummer op dat Rock and Roll heette. De vetkuif zelf maakte een comeback via David Bowie, Stray Cats en Leningrad Cowboys. ‘Macho’ was ook maar half waar. De eerste vetkuiven die ik zag woonden om de hoek: in de Tiberiasstraat, op de Judeaweg. Daar hadden ze ‘de Indische’ bij elkaar gezet. De oudere jongens van dat buurtje leverden een subtiel verzorgde vetkuif aan het straatbeeld, naast de even bewerkelijke zwarte suikerspinnen van hun zusjes. De Indische kuiven hadden iets vrouwelijks, zoals de Indische suikerspinnen iets mannelijks hadden. Androgyn. Net zoals Little Richard zelf ook was. Rust zacht, Lucille.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen