Mijnstreek

‘Bij thuiskomst was in ieder geval meerdere malen de Heilige Geest nedergedaald en leek Pasen en Pinksteren op één dag te vallen’

Print
‘Bij thuiskomst was in ieder geval meerdere malen de Heilige Geest nedergedaald en leek Pasen en Pinksteren op één dag te vallen’

Afbeelding: De Limburger

/ Heerlen / Hoensbroek -

COLUMN - Toe wacht niet langer meer, daal in mijn hartje neer. Dit regeltje uit een communie gedichtje lag nog ergens onaangeroerd in een laatje van mijn geheugen. Het laatje had de sticker ‘diversen’. Geen idee hoe het daar ooit terechtgekomen is. De communietijd is aangebroken, maar onder de huidige beperkende maatregelen valt er niet veel meer in de dalen. De communiefeesten gaan niet door. Althans de feesten.

Met de enorme afname aan communicantjes en het ruim bemeten kerkelijk vastgoed, zou het plechtige deel, gemakkelijk op anderhalve meter moeten lukken. Maar de feesten moeten naar later datum. En het feest blijkt toch iets centraler te staan dan de intentie van de communie. Feesten van een kaliber dan men beter kan spreken van een generale repetitie voor de bruiloft.

Mijn vader had mooie communieverhalen. Mijn vader was meester. Kweekschool opgeleid. In die tijd kweekte men zonder te weten welk zaadje ooit geplant was. Meester van de communieklas. Groep 4 was nog gewoon klas 2. Vaak was ik getuige van zijn tirades dat het dit jaar nog gekker was dan het jaar daarvoor. Ruziënde ouders over de volgorde van de processie naar de kerk. Discussie over waarom het kind niet met witte koets en paard voor de kerk in Schandelen kon worden afgezet. Ingehuurde fotografen die de stoet stilhielden om zo het perfecte plaatje te kunnen schieten. Dat laatste moet verzonnen zijn. De verhalen zijn uit een dusdanig diep verleden dat er nog geen sprake kan zijn geweest van fotografie. Portretschilders zijn waarschijnlijker. Hoogtepunt van de communieviering was het communiebezoek. Mijn vader en meneer pastoor maakten hun jaarlijkse rondje langs de feesten. Na een bezoek of drie was niet meer te onderscheiden wie van de twee meer Heilige Olie had ontvangen. Bij thuiskomst was in ieder geval meerdere malen de Heilige Geest nedergedaald en leek Pasen en Pinksteren op één dag te vallen.

Ik kijk nog eens in het laatje. Herinneringen van met wit papier gedekte tafels. Glaasjes met sigaretten. Kow sjottel in de buut. Samen met mijn neef ontdek in interesse in de horeca. We halen glazen op en sparen restjes sterke drank in een limonade glas. Onder invloed van lauwe witte wijn beginnen wat tantes van de koude kant discussies met een paar ooms. Stemmen worden luider. De stemming niet minder. Ik hoop dat de kinderen de feesten alsnog mogen inhalen. Hoe mooi Frans Haselier het ooit opschreef in de Kinger Kommeliejoeën, iedereen heeft recht op zijn of haar eigen laatje met de titel ‘diversen’.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen