Impassant

‘De schoenen gepoetst van mijn man.’ Uit haar mond klinkt het als een feministisch statement

Print
‘De schoenen gepoetst van mijn man.’ Uit haar mond klinkt het als een feministisch statement

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - „Vroeger,” hoor ik mijn schoonmoeder zaliger zeggen, „had je alleen al bij ons in de Rechtstraat dertien slagers.” (Ze zei natuurlijk ‘slachters’, want de ‘slager’ is hier niet bekend.) Vandaag de dag zijn er misschien nog maar dertien slachters in heel Maastricht. Wij hebben geen vast adres voor ons vlees. De ene keer trekken we naar Sint Pieter, de andere keer naar Wolder, een derde keer naar Caberg. Bij de een is de kalfspastei het lekkerst, bij de ander de geperste kop. En voor de beste frikadel moet je bij...

Vandaag was de Pieterstraat aan de beurt. Dankzij corona mag/hoef ik niet mee de winkel in. Niks zo fijn als ergens buiten wachten, zodat je rustig de gevels kan bestuderen. Een mens gaat zo gemakkelijk aan gevels voorbij. Of geneert zich voor het aangapen. Daarom is het prettig als je een excuus hebt: „Wat ik hier staan te doen? Ik wacht tot mijn vrouw daarbinnen klaar is.”

Ik zoek naar de façade waarachter mijn oma van moederskant moet hebben gewoond. Is het daar? Maar op welke verdieping? Dan hoor ik verderop geroezemoes. Bij de Molenhof (Herstelzorg UMC+) worden ballonnen opgehangen. Een man met een roze stropdas loopt aan de overkant heen en weer. Hij – mijn leeftijd, schat ik – schijnt de zoon te zijn van de aanleiding voor de ballonnen: zijn eigen moeder. Fien. Is honderd jaar geworden! Als dat geen reden voor feest is! En jawel, daar komt de immer opgewekte Erwin Lennarts van RTV Maastricht al aanzetten, met in zijn kielzog cameraman Ronald van den Hoven, behangen met kabels en apparatuur als een inktvis met tentakels.

Iedereen in Maastricht is wel eens door dat duo geïnterviewd. De honderdjarige hoeft niet te denken dat ze aan hun aandacht ontsnapt. Doet ze ook niet. Allesbehalve. In de televisiereportage zie je haar lekker genieten van de verdiende media-aandacht. Ze is gevat. Op de vraag van Erwin wat ze zoal heeft gedaan in haar leven: „De schoenen gepoetst van mijn man.” Uit haar mond klinkt het als een feministisch statement. Maar ze kijkt liever vooruit. Ze houdt het zelfs voor mogelijk dat haar nog een aanzoek wordt gedaan. Iedereen lachen. Waarom ik, thuis, maar half? Ik besef opeens dat zij een paar dagen later is geboren dan mijn eigen moeder – zaliger.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen