Waat e waer

‘De neiging om dan vermanend naar het scherm te roepen, is me vergaan nu ik afgelopen zaterdag de eerste volledige weekmarkt sinds negen weken heb kunnen bezoeken’

© De Limburger

COLUMN - Ik ben nog niet ziek geworden van Covid-19. Wel emotioneel, denk ik. Waar ik in deze tijden bijvoorbeeld erg blij van word, is Podium Witteman, elke zondagavond Op2. Het muziekprogramma bleek zo populair bij de binnenzitters dat NPO de zomerstop van Witteman & Co uitstelde tot eind mei. Godlof! Sportprogramma’s zijn niet meer te pruimen sinds wedstrijdbeelden zijn vervangen door ôngerhalvemaeterschiêtschoeëtele in de studio. Wedstrijdreacties na afloop gingen al nergens over (‘Wat ging er door je heen?’), nu er geen afloop meer is, gaan de gesprekken helemáál nergens meer over, zelfs niet over wat er door de aojore zelf heen gaat.

Frits Nies

Nee, dan Witteman. In dit wekelijks muzikale feest weet de éminence grise van de VARA (uit een roemrucht muziekgeslacht) samen met jonge hond Floris Kortie en oude rot Mike Boddé op gepaste afstand toch heel dichtbij te komen met heerlijk afwisselende en innemende live-uitvoeringen van gasten uit de hele wereld van klassieke en belendende muziekpercelen. Van Bach tot Buffy Sainte Marie dus. Bij oudere fragmenten sloeg me nog weleens de schrik om het hart (coronareflex) als ik zag hoe dicht bij elkaar sommige muzikanten speelden. De neiging om dan vermanend naar het scherm te roepen, is me vergaan nu ik afgelopen zaterdag de eerste volledige weekmarkt sinds negen weken heb kunnen bezoeken. Schokkend! Alles en iedereen als vanouds weer door, langs en over elkaar heen. Het ‘nieuwe normaal’? Ik wist niet dat het menselijk korte geheugen zó kort kon zijn. Het was erger dan op een gesloten dementieafdeling.

Gauw naar huis en weer surfen op internet langs de coronasurrogaten voor het oude normaal. Van het ‘Rijksmuseum thuis’ via videoparty’s, Goodreads.com, Anchor.fm, Spotify, YouTube, Tourism Ireland en BBC Food naar Netflix en Picl. Zo schoot ik opnieuw in de emotie. Deze keer door een documentaire van Eric Peeters en Twan van Asseldonk op Limburg Doc. Met Some Will Never Return brengen zij het verhaal van de grafadopties op de Amerikaanse begraafplaats in Margraten heel dichtbij. Ik ben er vaker geweest, ook vanuit een pied-à-terre in dezelfde Heuvellandgemeente, maar nu werden enkele van die duizenden witmarmeren doodskruisen ineens levende jongens. Een aanrader, al was het maar voor de nodige coronarelativering en om het korte geheugen op te frissen: opdat wij niet vergeten… Ook niet dat alle kuilen destijds gegraven zijn door zwarte Amerikaanse soldaten, die vanwege de toenmalige segregatie in de V.S. nog alle vuile (slaven)werk moesten opknappen.

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal