De halte

‘Doodsangst en radeloosheid zullen de boventoon hebben gevoerd. Met name hier dus, op d’n duusteren kerkhaof

Print
‘Doodsangst en radeloosheid zullen de boventoon hebben gevoerd. Met name hier dus, op d’n duusteren kerkhaof’

Afbeelding: De Limburger

Venlo / Hout-Blerick / Boekend / Steyl / Lomm / Tegelen / Velden / Belfeld / Blerick / Arcen -

COLUMN - Vissers zullen het een bijvangst noemen, maar door de fameuze anderhalve meter kunnen we momenteel een bezoek brengen aan een normaal afgesloten plek in de binnenstad, vroeger bekend als d’n duusteren kerkhaof. Het klinkt mysterieus, toch? Duister kerkhof, het zou de titel kunnen zijn van een verhaal van Edgar Allen Poe. In het Venlo van de negentiende eeuw of eerder kende iedereen d’n duusteren kerkhaof. Het was het deel van het kerkhof dat aan de noordzijde lag van de Martinusbasiliek. In de schaduwzijde dus, waar het zonlicht niet doordrong. Vandaar de onheilspellende naam.

Het klinkerpad over het voormalige kerkhof heeft tegenwoordig de status van eigen weg. Aan de Grote Kerkstraat wordt het afgesloten door de achttiende-eeuwse Kruisherenpoort. De religieuzen hadden een klooster aan de Begijnengang. De poort stond aanvankelijk op de hoek met de Gasthuisstraat, later in de Vleesstraat, vanaf 1974 naast het Goltziusmuseum en sinds een aantal jaren alweer hier. De Kruisherenpoort staat in deze dagen van corona overdag open, zagen we. Een goede gelegenheid om het bordje ‘Verboden Toegang Voor Onbevoegden’ te negeren en dit vergeten stukje binnenstad te betreden.

Afgelopen weken heb ik me verdiept in de rampjaren dat de pest Venlo trof. Pestlijders en hun huisgenoten werd de toegang tot de Sint-Martinuskerk ontzegd. Op d’n duusteren kerkhaof stond een Mariakapel, de kapel van Onze Lieve Vrouw Inghendael, waar ten tijde van de epidemie van 1615 en 1616 voor hen missen werden gelezen. Wie vermoedde dat hij was besmet, moest naar deze kapel gaan om de biecht te laten afnemen en alvast het sacrament van de stervenden te ontvangen. Het laatste was geen onnodige maatregel, want wie besmet was met de builenpest overleed binnen enkele dagen. Het is moeilijk om je een voorstelling te maken van de sfeer in onze stad wanneer de pest toesloeg. Doodsangst en radeloosheid zullen de boventoon hebben gevoerd. Met name hier dus, op d’n duusteren kerkhaof. Aan die verschrikkingen herinnert niets, de plek is nu een toevluchtsoord voor vogeltjes.

We zijn het pad op gelopen om een vrijwel onbekend oorlogsmonumentje te bezoeken. Ter herinnering aan deken Van Oppen, pater Meulendijks, kapelaan Naus en dominee De Jong is tegen de buitenmuur van het priesterkoor in 1995 een gedenksteen aangebracht. Boven de plaquette hangt een gestileerd kruisbeeld. Een rijtje stoeptegels leidt erheen. De vier geestelijken kwamen in verzet tegen de nazi’s, werden gearresteerd en lieten het leven. Pest of ideologie - soms is er geen verschil.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen