Impassant

‘Mestreech is eine groete kaffee.’ Vanouds. Het terras hoorde daar niet bij

Print
‘Mestreech is eine groete kaffee.’ Vanouds. Het terras hoorde daar niet bij

Afbeelding: De Limburger

Maastricht / Itteren -

COLUMN - Eergisteren bij het krieken van de dag. De eerste die wat zegt, is het engeltje in mijn rechteroor: „Vandaag gaan de terrassen weer open! Zodra de kerkklokken twaalf slaan!” Er komt onmiddellijk weerwoord van het duiveltje in mijn linker: „Nou en? Lekker belangrijk!” Het duiveltje heeft, zoals zo vaak, gelijk. Het is voornaam dat de cafés opengaan. Maar daar spreekt geen mens over. „We mogen weer aan het buffet hangen!” Heb het nog niemand horen zeggen. Het is terras hier, terrasje daar.

Wie heeft ons wijsgemaakt dat er geen groter genoegen bestaat dan ergens buiten te vertoeven? Een voetbalwedstrijd buiten het stadion te moeten meebeleven, hopend op gejuich. Iets van het gezang in een pauselijke kerkdienst proberen mee te krijgen, buiten op het Sint-Pietersplein. Overal is buiten een treurig alternatief. En dan zou het caféterras de climax van vrijetijdsgeluk moeten zijn, een walhalla waar we drie maanden lang naar hebben gesmacht?

Mestreech is eine groete kaffee. Vanouds. Het terras hoorde daar niet bij. Alleen op het Vrijthof werden tafels en stoelen buiten neergezet. Maar dat was voor de gegoede burgerij die aan de snor en de parasol draaide. Het volk leunde binnen in het donker tegen de tapkast, lekker dichtbij de snorrende potkachel. Zo moest het blijven, zo moest het zijn. Hoe komen we dan aan al die rotanstoeltjes, tot in de petieterigste uithoekjes van de stad? De schuldige is Parijs. Van die terrasstad hebben we het afgekeken.

Mijn vriend H. en ik zouden met de NBBS naar de Franse hoofdstad reizen. We waren al twintig. Hoog tijd voor een intensief bezoek aan de stad van Jane Birkin! ‘Je t’aime… moi non plus.’ Dat ging wat worden! Totdat we constateerden dat iedereen op het terras zat. Hoe moesten we daar aanpappen? In de Paddock op het Amorsplein legde je voorzichtig je arm over de schouders van het aanpalende meisje en dan was je er al bijna. Of juist niet, maar dan was de volgende poging, bij het meisje aan de andere kant, waarschijnlijk wel raak. Op het terras van La Coupole op Montparnasse zat je anderhalve meter van elkaar! Een grotere belemmering dan onze magere beheersing van het Frans. Het reisje werd inderdaad geen groot succes. Veel Jean-Paul Sartres gezien, niet één Jane Birkin nabij gekomen. Veel later bezocht ik New York. Mijn stad, want geen terrasjes. Wel honderd donkere kroegen, zoals kroegen bedoeld zijn.

„We mogen weer naar het terras!” Ik wacht liever tot binnen het bezoekersaantal onder de dertig zakt.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen