’Tegel’ is steun in de rug voor kwaliteitsjournalistiek De Limburger

Print
’Tegel’ is steun in de rug voor kwaliteitsjournalistiek De Limburger

Verslaggevers Judith Janssen en Rik van Hulst van De Limburger hebben maandagavond De Tegel gewonnen met hun serie over verkeersslachtoffers. Afbeelding: Jeroen Kuit

Rik van Hulst en Judith Janssen hebben maandagavond met ‘Project 46’, hun reeks waarmee ze verkeersslachtoffers een gezicht gaven, een Tegel gewonnen. Deze prestigieuze journalistieke jaarprijs is volgens hoofdredacteur Bjorn Oostra van De Limburger een ultiem blijk van waardering voor de koers van de krant.

Ik zie ons nog lopen. Van Café Zuid aan Plein 1992 in de binnenstad van Maastricht naar het gouvernement aan de Maas. Het was de avond van de verkiezingen voor Provinciale Staten. Met een groep verslaggevers hadden we even snel wat gegeten voordat om negen uur de eerste exitpolls een enorme winst voor Forum voor Democratie zouden laten zien.

Lees ook: Journalistieke hoofdprijs voor Project 46 van De Limburger

Lees, bekijk en beluister de verhalen van Project 46

Rik van Hulst nam tijdens die korte wandeling de gelegenheid te baat me bij te praten over een plan dat in zijn hoofd aan het rijpen was. Hij wilde iets gaan doen met de verhalen achter die kleine berichtjes in de krant over weer een slachtoffer in het verkeer. „We lezen nooit wat er werkelijk is gebeurd”, betoogde hij. „We hebben geen idee wie die mensen waren, kennen hun verhalen niet en hebben geen idee met welk verdriet nabestaanden achterblijven.” Hij had het over interviews voor de krant en een podcast voor online die hij samen met collega Judith Janssen wilde gaan maken.

Hoewel ik met mijn hoofd vooral bij de aanstaande verkiezingsavond was, zei ik enthousiast dat ik uitzag naar een plan van aanpak. Inclusief een serieuze raming van tijd en kosten.

’Tegel’ is steun in de rug voor kwaliteitsjournalistiek De Limburger
Rik van Hulst (midden) en Judith Janssen. Foto: De Limburger

Respect

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder. Rik en Judith hebben negentien indrukwekkende portretten gemaakt van mensen die in 2018 in het verkeer in Limburg omkwamen. Verhalen in de krant en audioverhalen voor online. Stuk voor stuk grepen ze aan. Met respect voor alle betrokkenen hebben de journalisten laten zien wat er allemaal schuilgaat achter het zoveelste politieberichtje over weer een verkeersslachtoffer.

Met de verhalen hebben we de mensen die ’s ochtends de deur achter zich dichttrokken om nooit meer terug te komen een gezicht gegeven. Project 46 biedt ook stof tot nadenken. De reeks laat zien hoe levensgevaarlijk deelnemen aan het verkeer is. Hoe snel een dodelijk ongeluk zich kan voltrekken. En hoe belangrijk het voor nabestaanden is om hun verhaal te kunnen doen.

Moeite

Zeker, het waren indrukwekkende producties. Maar het kostte ook heel veel tijd en moeite om ze te kunnen maken. Rik en Judith hebben met tientallen mensen gesproken, vaak meerdere keren. De oorspronkelijk ingediende begroting die voorzag in een paar weken voorbereidingstijd, is een paar keer met een veelvoud van de oorspronkelijk geclaimde tijd overschreden.

Is dit erg? Nee. Hadden de verslaggevers in de tijd dat ze met Project 46 bezig waren niet heel veel andere artikelen kunnen schrijven? Ja, absoluut. Ze zouden tientallen stukken hebben geschreven die we nu niet hebben gemaakt.

Met enige regelmaat krijg ik de vraag waarom De Limburger verslaggevers soms maanden vrijmaakt voor dit soort projecten. Waarom investeren wij tonnen per jaar in onderzoeksjournalistiek? Waarom zijn wij de enige regionale krant met een eigen onderzoeksredactie? Waarom al die tijd en moeite steken in verhalen die uiteindelijk ten koste gaan van andere verhalen?

Mijn antwoord daarop is altijd even kort als helder: omdat wíj dit belangrijk vinden. Wij, de redactie van de krant, zien het als onze maatschappelijke plicht tegels te lichten, door te vragen, op zoek te gaan naar verhalen achter het nieuws, politici die in de fout gaan tot de orde roepen. Wat het ook kost.

Tijdrovend

Wij doen dit, omdat niemand anders dit doet. Een paar dagen geleden nog werd pijnlijk duidelijk hoe noodzakelijk regionale kwaliteitsjournalistiek is. Tijdrovend en dus duur onderzoek van deze krant was nodig om een totaal bedorven bestuurscultuur in Weert aan het licht te brengen. Raadsleden en wethouders gaven voor het oog van draaiende camera’s toe dat journalisten van De Limburger hen de ogen hadden doen openen.

De Tegel die Rik en Judith hebben gekregen voor Project 46, is een volkomen terecht blijk van waardering voor hun werk. Een ode ook aan alle nabestaanden die hun dramatische levensverhalen met de abonnees van de krant hebben gedeeld. Maar ik zie deze prijs ook als een enorme steun in de rug voor het beleid van De Limburger. Juist nu is kwaliteitsjournalistiek belangrijk. De Tegel is een extra stimulans daarmee door te gaan.

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu