De halte

‘Het gerucht van unne nèksfieter in de bediening ging jarenlang rond’

Print
‘Het gerucht van unne nèksfieter in de bediening ging jarenlang rond’

Afbeelding: De Limburger

Venlo / Hout-Blerick / Boekend / Steyl / Lomm / Tegelen / Velden / Belfeld / Blerick / Arcen -

COLUMN - We zijn op de Noord-Binnensingel. Het is zo’n straatnaam, die alleen verzonnen kan zijn door een iemand als Dorknoper, ambtenaar eerste klasse uit Tom Poes. De straat vormt een onderdeel van het stedenbouwkundige Plan van Gendt uit 1872 Dat moest Venlo, na eeuwenlang een vestingstad geweest te zijn, naar een nieuwe tijd loodsen zonder de verfoeide verdedigingswerken die als een keurslijf hadden gevoeld.

We zijn in de straat vanwege een geschiedenis met een vleugje oh la la. Licht pikante Venlose horecahistorie, anders gezegd. In 1968 ging hier de Incognito Nightclub open van de bekende DJ Appy Legius en zijn man Henk Lut. We zijn er welgeteld één keer geweest. Van het bezoek aan Incognito herinneren we ons het opmerkelijke interieur. Onbekommerd zigzagde het tussen chique, knus en kitsch met onder meer een heuse fontein en een verlichte dansvloer. Het laatste was modern voor die tijd. Saturday night fever aan de Noord-Binnensingel. Naar verluidt zat het vaak vol in Incognito, met name in het weekend wanneer er shows waren en pas om vijf uur ’s ochtends de tap dichtging. Mannelijke bezoekers waren verplicht een colbert en stropdas te dragen. Dit was er de oorzaak van dat we het etablissement meden. Een stropdas was in de roerige jaren zestig hét symbool van kleinburgerlijkheid.

Voordat Legius in 1967 in Venlo neerstreek, had hij gewerkt in de Amsterdamse horeca en als steward bij de Holland-Amerikalijn. Ook was hij in dienst geweest bij de marine, waar hij zijn coming-out had beleefd.

Het eerste café van het paar was Cascade aan de Nieuwstraat. Dat Appy en Henk openlijk gay waren, zorgde voor veel achterklap. Zo ruimdenkend was de gemiddelde Venlonaar niet. Ze zouden een naakte barman in dienst hebben, werd gefluisterd. Door mensen dus, die het niet in hun hoofd zouden halen om één voet over de drempel van Cascade te zetten. Wie wel binnen was geweest, wist dat het geen persoon van vlees en bloed was, maar een replica van de fameuze David van Michelangelo. Het gerucht van unne nèksfieter in de bediening, was echter zo hardnekkig dat het jarenlang rondging.

Vooral Appy Legius was een flamboyante verschijning met zijn zwarte bontjas met een voering in code rood, strakke knelbroek en hoge laarzen. Hij reed in een witte Chevrolet en had vaak zijn twee Afghaanse windhonden bij zich. Appy kon zich qua extravagantie meten met Elton John. Door de gelijkenis met de artiest en zijn bril kreeg hij echter de bijnaam ‘de Venlose Roy Orbison’.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen