Oetgesjtreke

‘Ik het plezierig mijn mening kenbaar te maken, al dan niet met toevoeging van een lichaamsdeel van een huisdier’

Print
‘Ik het plezierig mijn mening kenbaar te maken, al dan niet met toevoeging van een lichaamsdeel van een huisdier’

Afbeelding: De Limburger

Born / Buchten / Holtum / Papenhoven / Geleen / Graetheide / Sittard / Windraak / Limbricht / Einighausen / Guttecoven / Munstergeleen / Obbicht / Grevenbicht -

COLUMN - „Wat zullen we doen?” vroeg mijn vaste stadiongenoot, daags nadat we via onze premier de nieuwe instructies met betrekking tot voetbalwedstrijden hadden vernomen. Vorig jaar waren we vanwege verplichtingen en door het wegstrepen van een stel wedstrijden op het eind van het seizoen, ook al meer nìet, dan wèl aanwezig geweest bij de thuiswedstrijden van ons favoriete clubje. Met dit in het achterhoofd, maar meer nog met de trieste beelden uit lege Duitse en Engelse stadions en de voorwaarden waarmee ik op de tribune zou mogen plaatsnemen, was bij ons beide de twijfel over de aanschaf van een seizoenkaart groot.

Mijn kompaan zou op vier stoeltjes afstand plaats moeten nemen en om verstaanbaar te zijn zouden we onze persoonlijke analyse van het gebodene haast moeten schreeuwen naar elkaar en dat mag dus niet. Ik zou ook niet langer animerende gesprekken kunnen voeren met mijn stoeltjesburen aan de andere kant van me, de twee voor mij vreemde, maar inmiddels vertrouwde, rokende en bierdrinkende sportliefhebbers uit Beek. Over zo’n biertje gesproken: als je gebruik wilt maken van het toilet in de pauze, zal daar waarschijnlijk een rij staan, waarbij die van de Hornbach in het niet valt en waarvan je spontaan prostaatklachten zou oplopen. En datzelfde geldt voor de cateringstands. Mijn advies: wacht niet tot je honger hebt, maar ga gewoon aan het begin van de wedstrijd voor je kroket in de rij staan, dan heb je kans dat je nog iets van de tweede helft mee kunt krijgen.

En wat te doen met de ongevraagde feedback van mijn kant op het optreden van het arbitrale trio? Extravert als ik ben, vind ik het namelijk zo lang als ik wedstrijden bezoek, plezierig van tijd tot tijd mijn mening over een beslissing kenbaar te maken, al dan niet met toevoeging van een willekeurig lichaamsdeel van een willekeurig huisdier. Overigens ga ik daarbij niet zover dat ik mij uitlaat over de eventuele professie van de moeder van de leidsman van dienst.

Ook de kenmerkende samenzang waarin ik gemakshalve mijn woonplaats verloochen en inruil voor de stad nextdoor, zal ik op last van de maatregelen achterwege moeten laten. En wat als er - al wordt de kans daarop door de recente verkopen wel wat kleiner - toch een doelpunt valt? ‘Hoera’ fluisteren mag nog wel of toeteren met zo’n luchthoorn, of ademloos mijn armen ter hemel richten, maar niet juichen, omhelzen of schreeuwen. Zo vind ik er niets leuks meer aan in het stadion. Ik denk dat ik maar een zangkoor ga zoeken. Daar hoef ik tenminste geen toontje lager te zingen.

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Sluit je daarom ook aan en kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt. Juist in deze onzekere tijden.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen