Zeg het maar...

‘Iedereen zou Het geluk van Limburg moeten lezen’

Print
‘Iedereen zou Het geluk van Limburg moeten lezen’

Jenny Kranendonk gidst in haar vrije tijd in Schacht Nulland in Kerkrade. Afbeelding: Peter Trompetter

Kerkrade / Eygelshoven / Landgraaf / Schaesberg / Nieuwenhagen / Rimburg -

Ze werkt voor de Visit Zuid Limburg, in haar vrije tijd is Jenny Kranendonk uit Landgraaf gids in Schacht Nulland in Kerkrade.

Jij bent vast al van jongs af aan gefascineerd door alles wat de mijnen heeft te maken.

„Integendeel. Ik had in eerste instantie helemaal niets met de geschiedenis van de mijnen. We hebben het daar op school nooit over gehad. In de trein onderweg naar Heerlen ben ik vaak langs de plek gekomen waar vroeger de Oranje Nassau 1 lag. Ik zag de schacht wel als ik het station binnenreed, maar toch heb ik me nooit afgevraagd wat voor gebouw dat was.”

Wanneer is je interesse dan gewekt?

„Op aanraden van mijn moeder heb ik ‘Het geluk van Limburg’ gelezen, van Marcia Luyten. Dat vond ik zo boeiend en mooi, dat ik heel graag meer over de mijnen wilde weten. In het Continium in Kerkrade heb ik tevens een film gezien die je virtueel ondergronds meeneemt in de mijn. Toen is het balletje echt gaan rollen. Mijn partner Ivo heeft ondertussen dezelfde interesse ontwikkeld. Ook omdat ik hem vertelde dat hij het boek van Marcia Luyten beslist moest lezen.”

Heb je zelf dan totaal geen link met het mijnverleden?

„Die heb ik eigenlijk wel, want ook mijn vader is nog een tijdje ondergronds geweest. In de periode dat de mijnen langzaamaan gingen sluiten, heeft hij een aantal jaren in verschillende mijnen in de Oostelijke Mijnstreek gewerkt.”

Vertelt jouw vader daar niet over?

„Dat doet hij niet uit zichzelf, alleen wanneer wij er naar vragen. Ik weet dat mijn vader het zwaar en vies werk vond. Hij heeft een keer moeten werken in een ondergelopen mijngang en dat vond hij verschrikkelijk. Mijn opa werkte bovengronds als bankwerker op de Wilhelmina in Terwinselen. Hij heeft ooit op eigen initiatief onderzocht hoeveel puin er op de mijnberg kon worden gestort voordat het afval zou gaan schuiven en een onveilige situatie ontstond. Hij heeft toen een complete maquette gemaakt, met zand en verschillende materialen en tal van berekeningen. De berg zou, wanneer er niet meer dan 637.000 ton steenkoolafval per jaar werd gestort, tot 1976 het predicaat veilig hebben. Zover is het niet gekomen, omdat de mijn toen al dicht was.”

Waarom wil je mensen zo graag vertellen over de geschiedenis van de mijnen?

„Op de eerste plaats vind ik het gidsen hartstikke leuk om te doen. Dat had ik eerlijk gezegd niet gedacht. Als ik vroeger een presentatie moest geven op school, was ik de week van tevoren bloednerveus. Daarnaast vind ik het belangrijk het verhaal door te geven. Het gaat om een stuk geschiedenis met een enorme impact. Niet alleen impact op de streek, maar zeker ook op de mensen die er wonen. Ook nu nog.”

Mogen we even je aandacht.
Dit is een artikel van De Limburger dat gratis beschikbaar is voor iedereen. Dat geldt niet voor alle artikelen, want zogeheten Plus-artikelen zijn exclusief voor onze abonnees. Zonder abonnees kunnen wij namelijk geen Limburgs nieuws maken. Kies voor goede en betrouwbare regionale journalistiek in Limburg, met liefde en passie gemaakt.

Er is al een abonnement voor 7,50 per maand.

Bekijk abonnementen