Gedicht in ’t Zittesj: ‘die Valeria’

© Ralph Schaeken

‘Die Valeria’

Phil Schaeken

Ich waar aan de Amalfikus, / beklóm ouch de Vesuvius, / bezoch Pompeï en Amalfi, / en ouch ‘t eiland Capri.

Waat waar ‘t sjoon: die lóch, de zee, / dae kathedraal en nog väöl mee, / mer gáns bezunjer ‘was ich sah’, / dat waar toch ‘die Valeria’.

Mit ouge broen, wie sjoklaat puur, / vertèlde ‘t, ‘t zout vol vuur, / zien haore, lank en zjwart wie rout, / gekräöld, ich weit ‘t nog gans goud.

‘t Sjmörges, sjtraolend, sjtóng ‘t dao, / ‘liebe Gäste’, klónk daonao, / en gaw al, dèks gans ónverwach, / heurde me in de bös gelach.

‘t Koosj väöl name, wós väöl feite, / ‘t leit ós héél väöl dènger weite, / en aaf en toe get gekke teun, / dat vónj Valeria gans geweun.

‘t Haw talent, wie me zo zaet, / neit jeder gids dae dat zo haet, / ‘t zóng zelfs leidjes, gans sjpontaan, / veer deige mit, sjloute dan aan.

Nogmaals: Amalfikus, blaw lóch, / ‘t eiland Capri, d’r waar genóg, / mer geluif mich: Gáns bezunjer ‘da’, / dat waar toch ‘die Valeria !’

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal