Dit artikel is exclusief voor jou als abonnee van De Limburger te lezen
Plus-artikelen zijn exclusief voor abonnees van De Limburger. Verder lezen?

‘Alaphilippe en de verzorger hadden op hun knieën moeten zakken en moeten smeken om vergiffenis’

Pollux & Van de Beek

‘Alaphilippe en de verzorger hadden op hun knieën moeten zakken en moeten smeken om vergiffenis’

COLUMN – Zelfs als u niet van de Tour bent, is het interessant te horen wat er woensdag met de Franse wielrenner Julian Alaphilippe gebeurde. Hij droeg de gele leiderstrui. Om die trui – laat ik het zo basaal mogelijk houden – is het deze drie weken te doen. In feite draait het hele wielerseizoen erom. Wat zeg ik, complete wielerlévens draaien erom, van kleine mannekes die net kunnen trappen tot volwassen kerels die kotsend bergen bedwingen: wielrennen draait om de gele trui. Om dromen ervan en strijden erom. Heldendom. Dat laatste overkwam de Limburger Mike Teunissen vorig jaar, totaal onverwacht. Ik sprak hem een paar maanden later. „Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn”, zei hij toen, met vochtige ogen. Hij had één dag in het geel gereden.